— 66 — 



§. 6. Ex primis igitur motus principiis, sumendo ele- 

 mentum temporis d t constans , ac denotante g altitudineoi lap- 



, . . r ddx Msin t-Tcos.Sr 



sus uno mmuto secundo peracti, sequitur tore — ^- ^ . 



Hac scilicet aequatione motus corpoFis progressivus determinatur, 

 unde aurem nihil adhuc concludere licet, propterea quod vis T 

 est incognita. Hanc ergo aequationem combinari oportet cum 

 ea , qua motus corporis gyratorius determinatur. 



§. 7. Jam observavimus , corpus motu gyratorio jam 



absolvisse angulum G C F = (p , in sensum G F, qui ergo 



motus unice producitur a tensione fdi E T — T , cujus mo- 



mentum , respectu axis gyrationis , est T a r quod divisum 



per momentum inertiae M kk dabit accelerationem motus gyra- 



.... aacp TT , . . , 



torn, quae ex principns motus est — -^ ^. Habebimus ergo hanc 



aequationem jr^fs — '■ M yj 5 ex qua colligitur ipsa vis incognita, 



stu tensio l ~ — nrr • 



2 a g a t a 



§. 8. Substituatur igitur iste valor ln aequatione ante 

 inventa et facta divisione per ma^sam M prodibit ista aequatio: 



ddx • y kkdd$cos.$ , n • y kk dd <P cos. 5-+- a dd x 



ir^Ti — Sln . s V*a~j unde fit sm. L — -7^ y 



9gat 2 * vagdt 2 ' ? _ z a g d t* * 



atque in hujus aequationis integratione erit elaborandum. Ve- 

 rum si ambas incognitas x et (J) per angulum 3- exprimere 



velimus , ope formularum x ~ ^j^ et (J) — cot. 3 — 90° -+• 3y 

 ob differentialia secundi gradus delaberemur in aequationem 

 tantopere complicatam, ut nihil prorsus inde concludi posset. 



§. q. Singulari autem artificio haec insignis difficultas 

 superari potest , cujus ope potius ipse angulus 3 ex calculo 

 extrudi poterit , ita ut , etiamsi binae variabiles x et (J) in, 

 ea relinquantur , totum tamen negotium facile confici queat. 



Cum enim sit 9 x s^r~ et d <p - - ^^ -H 3" n^st» - * 



«olhgitur ^ — -7- > sive cos.. & ^Z -g~» r 



