wa BF cu 
deeling) zijn alleen voor de declinatie en de horizontale 
intensiteit in rekening aangebracht, daar die voor het incli- 
natium, bij het groote verschil in inclinatie met Batavia niet 
meer mogen aangenomen worden geldig te zijn. 
De hieronder volgende uitkomsten gelden dus voor 1904.2, 
het midden van het waarnemingstijdvak en zijn verder 
dadelijk vergelijkbaar met die voor Java en omringende 
eilanden in de eerste mededeeling opgenomen. 
Terwijl de gevonden waarden der magnetische elementen 
op Java zeer wel overeenstemmen met die op de magnetische 
kaarten der Britsche Admiraliteit voor 1900, zoo zijn in het 
nu onderzochte gedeelte vrij belangrijke afwijkingen gevonden. 
De agone of lijn waar de afwijking nul is (en van oostelijke 
in westelijke overgaat), loopt op de Engelsche kaart nog 
1400 K.M. westelijk van Atjeh, maar werd in 1904 aldaar 
aangetroffen; in plaats van de te verwachten afwijkingen van 
ongeveer 2° oost werd een bijna rechtwijzend kompas gevonden. 
Te Olehleh, Melaboeh, Singkel en op Nias werden zelfs 
westelijke afwijkingen aangetroffen. 
Dat de seculaire variatie in 4 jaren tijds 2° zou bedragen 
hebben, is niet aan te nemen, zooals de waarnemingen op 
naburige plaatsen leeren. Aan locale afwijking door magnetisch 
gesteente mag niet gedacht worden; ten eerste toch verloopt 
de gevonden ‘declinatie over west- en oostkust van Sumatra 
zeer regelmatig en ten tweede zouden de lijnen van gelijke 
horizontale intensiteit en helling in dit geval een onregelmatig 
verloop moeten vertoonen, wat niet zoo is. 
Wel vinden we ook, evenals bij de declinatie voor de 
horizontale intensiteit vrij groote verschillen met de Engelsche 
kaart, die in Atjeh tot 2% klimmen, terwijl de intensiteit 
tot in 0.02 % nauwkeurig wordt gemeten, maar de af te 
leiden isodynamen en isoclinen vertoonen een regelmatig 
verloop. 
‘ Voor de inclinatie bedraagt het gevonden verschil in 
Atjeh 3°. 
- Deze verschillen zijn daaraan. toe te schrijven, dat bij het 
