— GL xx 
. Het volgende moge dus als een vervolg op hunne mede- 
deelingen worden beschouwd. 
Tot heden werden door steller dezes twee excursies naar 
den Merapi-top ondernomen, den 2°" Januari de eerste, 
den 19%" April de tweede. 
Zooals op den platten grond van den vulkaantop, in boven- 
genoemd werk voorkomende (figuur 35, Bijlage XXI), is 
aangegeven, is van den ouden kraterrand alleen het Noord- 
oostelijke deel intact gebleven. 
In den uiterlijken vorm van dezen rand is sinds het jaar 
der opname, 1885, geen verandering gekomen. 
Reeds bij het eerste bezoek was echter op de aschvlakte, 
die den overgang tusschen ouden en jongsten kraterrand vormt, 
waar te nemen dat er nog niet lang geleden eene uitbarsting, 
zij het ook van zeer geringe beteekenis, moest hebben plaats 
gehad. | 
De vlakte was bezaaid met kleine en groote steenblokken 
die den indruk gaven, geruimen tijd in den krater aanwezig 
te zijn geweest; de meeste waren sterk gemetamorfoseerd, 
enkele zelfs nog van een zwavelkorst voorzien. 
Door de gidsen werd dan ook, als de oorzaak dezer verande- 
ringen, eene uitbarsting in den aanvang der maand Februari 
1902 genoemd. | 
Hoofdzakelijk alleen door de naastbijwonenden opgemerkt 
en zooals reeds gezegd van geringe beteekenis, moet aan 
deze uitbarsting meer het karakter eener op zich zelf staande 
explosie worden toegeschreven. 
. Slechts een klein gedeelte van de zoogenaamde , prop", 
de puinkogel welke door haar afwisselend stijgen en dalen 
in den krater de vulkanische werking van den Merapi karak- 
teriseert, kan er door uitgeworpen zijn geworden en de steile 
piek, welke zich tegenover de Blonkeng-kloof in het meest 
Westelijke deel van den krater verhief, is er zelfs niet door 
ingestort. 
Enkele der op de aschvlakte voorkomende steenen hadden 
een eigenaardig voorkomen. 
