en oostwestelijke richting, die elkaar in bovengenoemd 
eruptie-punt snijden. Het eruptie-punt is een dubbelkrater: 
„alleen de noordelijkste helft van dezen dubbelen krater heeft 
„in de plaats gehad hebbende eruptie een werkzaam, zij het 
dan ook niet het grootste aandeel gehad." 
De beide kraters hebben loodrechte wanden, en bezitten 
op den bodem een meertje; de diepte tot aan den waterspiegel 
bedraagt resp. in den N. en Z. krater 160 en 80 M. 
In ’t oostelijk deel van den N. krater ontsnappen uit 
enkele spleten even boven den waterspiegel dampwolken. 
De eruptie van het noordelijk deel heeft voornamelijk uit 
een aschuitwerping bestaan. 
e kraterwal, door de uitgeworpen steenbrokken va 
verrijst slechts hoogstens 15 M. boven het plateau. 
De verwoestingen, bij de laatste uitbarsting op den top 
aangericht, zijn zeer gering. De plantengroei heeft bijna geen 
schade ondervonden. 
Een tweede tocht naar de westelijke helling werd door den 
Heer van Bosse ter bezichtiging van de fumarolen uitgevoerd. 
Nabij het zadel tusschen den Sindoro en den Goenoeng 
Kembang kwam hij al in het gebied der ergste verwoesting. 
Hooger op waren de boomen meer en meer geknakt en 
ontworteld. 
De wolken veroorloofden alleen uitzicht op de drie onderste 
fumarolen, die uit een jonge, onaanzienlijke lavastroom bleken 
te ontsnappen. Die lavastroom zou volgens de gidsen van de 
uitbarsting in 1883 afkomstig zijn. 
„De onderste drie fumarolen hebben hunnen SEH 
„dus niet in een krater, doch de massa van versch verbrokkelde 
„en scherpkantige steenblokken, die zich boven deze fumarolen 
„voordoen, wettigen de gevolgtrekking dat zich niet veel 
„verder bergopwaarts eveneens een uitbarsting heeft voor- 
gedaan.” 
Het slechte weer verhinderde een nader onderzoek van 
den berg. 
Uit Wonosobo kon nog worden waargenomen, dat niet ver 
