hac occasione data, veluti communi quodam consensa Regio 

 Augustissimi Benefactoris et Protectoris nomine condecorare 

 (qui antiquissimus et vere solemnis inter rei herbariae secta- 

 tores mos est) et grati hoc devotissimique animi pignus, pub- 

 lice editum, Regi offerre? Hic enim est aliquis saltem honos 

 nominum, a botanicorum ore iudicioque pendens et ab ipsa 

 natura ea lege sancitus, ut duret, donec terra plantas, homi- 

 num linguis nuncupandas, gignet. 



Quod praecipuum fuit et iucundissimum Regiae gratiae 

 documentum , admissae sunt preces nostrae deditque licentiam 

 Rex clementissimus. Qua vix impetrata, non modonnius, 

 sed iam trium pluriumve generum plantarum exquisitarum 

 electio erat et certamen oriebajur sociorum, optima quaeque 

 sua hunc in finem proponentium. 



Et primus quidem Garolus Philippus de Martius, 

 Academiae Regiae scientiarum Monacensis Socius et in Uni- 

 versitate litterarum, nuper ibi instituta, Botanices Professor, 

 Collega noster dilectissimus , pulchrum quoddam exposuit 

 genus e Bignoniacearum ordine naturali, cuius binas species, 

 hodie cognitas, auctor ipse in itinere Brasiliensi invenit. 



Sed iisdem diebus etiam Maximilianus, Serenissi- 

 mus Princeps Wiedensis, itinere per Brasiliam, operibus 

 eruditis, humanitate in doctos viros praeclarus, idemque et no- 

 strae Academiae adscriptus , cognito per litteras nostro consiho, 

 non solum omnium generum plantarum, quas, in itinere suo 

 lectas, ipse olim curis meis tractandas et edendas commiserat, 

 Academiae optionem dedit, sed etiam disertis verbis addi- 

 dit: velle se, suam partem in isto negotio non omitti, neque, 

 quo minus fiat, obstare, quod herbarium suum, permu- 

 tatione iam pacta , mox Martii proprium futurum sit; hanc 

 enim suam esse curam, caetera nostro a se arbitrio re- 

 linqui. 



