IV 



pessimo consilio, armis eversionibusque populorum quaeren- 

 tes , pernicie sua mundum docuere , firmissimam semper sibi 

 constare gentium sapientissimorum et ' maxime cultorum in 

 Principes suos pietatem. Qua sententia etiamsi nulla sit ma- 

 gis in vulgus nota atque probata , tamen Academiae nostrae 

 sociorumque grata voluntate non puduit, centies trita hic 

 repetere et iis, quae in maximis rebus dudum perspecta 

 sunt temporumque omnium experientia comprobata , e tenuis- 

 simis Academiae nostrae rebus veluti exemplum aliquod re- 

 cens subnectere. 



Scilicet, audito nuncio, Fridericum Guilelmum III, 

 Regem Borussorum Potentissimum, posteaquam, tnm 

 proprio Ipsius motu, tum etiam suadente Altensteinio, Regis 

 summo in rebus ad omnem cultum divinum atque humanum 

 spectantibus Ministro, ut Academiae nostrae nccessitati, ex ope- 

 rum edendorum largiori affluxu Actorumque venditorum nimis 

 parco proyentu proficiscenti, succurreret, simulque Praesidem, 

 officio isti, indies crescenti, iam solis suis viribus non amplius 

 parem, adscita socii operum manu sublevaret, Regio mandato 

 Suo, die undecimo Augusti anni praeteriti emisso, eam pe- 

 cuniam, quam pridem ex aerario publico ad Academiae 

 opera edenda solutam esse scitis, in trium annorum spatium 

 aliis sexcenis imperialibus auxisset, tandem supplicibus preci- 

 hus nostris adductum admissoque Altensteinii, Viri ex- 

 cellentissimi , consilio, die XIX. Maii anni currentis Summi 



PROTECTORIS ACADEMIAE TITULUM, ANTIQUO MORE r>EY0TISSIM0- 



que animo Ei oblatum, in Se recepisse, plurimi praestantissimi- 

 que sociorum voto fere citius optima sua officia obtulere , 

 ut nobis esset, quo litterae nostrae, hac de re ad universam 

 Academiam scribendae , pro dignitate propositi exornarentur. 

 Qnid autem magis in votis esse potuit, quam uti liceret, 

 Rege ipso annuente, plantam aliquam noyam ac speciosam, 



