Plantae horti botanici Vratislavien&is . 189 



Antirrhini Linariae forte var. floribus dimidio minoribus Linn. Spec. 



pl. ed. 2. 85g. 

 Linaria italica Nob. in Ind. sem. h. Vratisl. ad a. 1820. 



Plurima cum L. Tulgari W. haec planta hahet commu- 

 nia. Radix in utraque repens. Herba autem magis glauce- 

 scens , folioqum ac florum laxior est dispositio , quam in L. 

 vulgari. Folia latiora et pulposiora. Pedunculi bractea duplo 

 longiores, qui in L. Tulgari illam aequant, vel etiam, quod 

 saepius quidem occurrit, ipsa sunt breTiores. Calycis laci- 

 niae lineares, obtusiusculae , nec lanceolatae, acutae. Calcar 

 longitudine floris, nec illo breyius. Corolla plus duplo mi- 

 nor, quam Linariae Tulgaris, tota flaTa, palato saturatiori: 

 nec pallida, palato fuho. Labii superioris lacinia utraque 

 et inferioris intermedia non reflexae, ut in L. Tulgari, sed 

 erectiusculae. Capsula subrotunda, superficie aequali, quae 

 in hac OTata est, et superficie sinuosa. 



Ad latera Tiae publicae, qua Mediolano Sestum itur, d. 

 10. Sept. 1817 cum flore et fructu legimus. In montis S. 

 Bernhardi adscensu legit Burserus; in Talle S. Nicolai Halle- 

 rus. Per sex annos nunc VratislaTiae culta et bis quidem 

 e semine hortensi de noTO educata, faciem non mutaTit. 



Antehac plantam siccam, huiusque semina, botanophilis 

 communicaTimus sub nomine Antirrhini linifolii L. , quae 

 autem planta est dubia, saliem ab hac nostra omnino aliena. 

 Scribit enim Linnaeus , illam nasci « in Italiae maritimis *, ubi 

 tamen recentiorum nemo, quantum nobis quidem innotuit, 

 ipsam legit. 



E synonymis, quoram duo a Linnaeo sunt allata, pri- 

 mum designat plantam hortensem, cuius originem C. Bauhi- 

 nus ignorasse Tidetur, quamque, uti solet, paucissimis descri- 

 bit. Planta autem Tournefortiana , quam Buxbaumius loco 

 allegato descriptione aliqua et icuncula illustraTit, eadem 



