194 L. C. Treviranus, 



rar. Gall. t. 20). Ad hanc porro , vel ad Cr. lappaceam W. , re- 

 feratur Picris Rhagadiolus Pers. (Syn. II. 370.), cui Cl. auctor 

 non bene sociat Cr. rhagadioloidem L. ; haec enim pappo 

 gaudet piloso et, dummodo planta Jacquini (H. Schonbr. II. 

 t. 144.) sit eadem, ob «pilos calycis clavatos* Crep. foetidae 

 proxima, immo forsan ab illa non erit separanda. 



Crepis tectorum Hall. fil. (Naturwiss. Anz. I. 9 1 .), de qua 

 dubitat Cl. auctor, certissime eadem est cum planta homo- 

 nyma Linnaeana , uti nobis patuit ex optimo specimine her- 

 barii Lecheani , cum Fl. Suecica collato , quod in museo 

 Banksiano examinavimus. Eadem porro est Cr. tectorum 

 Wallr. (Sched. crit. 430.): sed Cl. vir, licet ipsius varietates 

 bene enumeret, iisque synonyma plura iudiciose subiungat, 

 nimium tamen foliorum formae tribuere videtur, quae omnino 

 valde ludit. Optimos characteres , quibus omnes huius varieta- 

 tes a Cr. virente L. (polymorpha Wallr. , quo et Cr. agrestis 

 W. K. referenda ,) distinguere licet , pedunculi praebent atque 

 fructus partes. Illi enim constanter sunt superne incrassati , 

 rigidi, sulcati, scabriusculi , nec ut in Cr. virente capillares, 

 flexiles, pubescentes. Calyces fructiferi sunt conici, nec cy- 

 lindracei et pappus, ob semina elongata, apice attenuata, ca- 

 lycem superat, nec, ut in Cr. virente, illum adaequat, quod 

 contra Wallrothium monemus. Huc porro referenda est 

 Crepis VI. Lach. (N. Act. Helvetic. I. 284.), nec eius Crepis 

 III., ut vult Cl. Flor. T.-Caucasicae auctor (II. 258.), quae 

 Gr. biennis L. est. 



Crepis globifera, ab Hallero fil. (1. c. 91.) descripta, quin 

 recte a Schkuhrio et Candollio sub nomine C. Dioscoridis L. 

 proposita sit, iure dubitat Cl. auctor descriptionis : eadem 

 enim stirps a Smithio (Prodr. Fl. Graec. II. 1941.) ut species 

 distincta exhibetur nomine Cr. hyoseridis, uti inspectione spe- 

 ciminis Sibthorpiani in phytophylacio Banksiano certiores 



