Urus nostras *), frequens quondam Germaniae incola, nunc. 

 ad solam Liluaniam abactus, (fabulosa enim sunt, quae do 

 Moldaviae et Caucasi Uro hodierno passim dicuntur,) syhauj 

 bialovicensem (bialowicyska puszcza) ^ gi'ege sexcentum circiter 

 capitum, tenet. 



Memoratu quidem dignum, ut cum Pallante **) Cuvc- 

 rius ***) ait , feram hanc non in Rossiae , Asiaeque septentrio- 

 nalis ditionibus perfugium atque minus turbalam sedem sibi 

 quacsivissc; ncquc tamcn mirandum. Increscenle scilicel , 

 inler populos agricolas, habitationum numero, cultu terra- 

 rum undique circumventi, venatioueque continua mirum in 

 modum Acxati, sylvis denique in Europae zonis temperatis 

 iuxta fluvios plurimum excisis, opportuno cpio degerent loco 

 carentes, quoniam septentrionem versus, ob hienu*s nimiimi 

 rigorem, sufficiens nutrimentum ncgantem, extendi nequive- 

 runt, uUimum refugium in latis Poloniae sylvis, trans Vistu- 

 lam I) quaesitabajit. Neque huius chmatis inclementiam , nisi 



*) Uras, sive Bison, Polon. Zubr , German. Auer , Auerochs. De qua vocaLulorum 

 SyooDjoiia taenda, mox infra, 

 **) In Act, Acad. Petropolitan. 1777. 11. 

 ***) Recherches sur les ossemens fossiles, 3. cdit.k Paris 1825. secf. IV, pag. iil. not/r. 



t) Copiosos ollm Uri greges in Borussia orientali , seculo 17. ad solam sylvam prope 

 Tilsit concentratos , ceteram foeno , in hiberBam pastionem sub tuguriis parato 

 iain eo tempore nutritos , atque iegibns, contra clandestinos venatores latis, 

 quaatum fleri potuit caatum esse, qao mioas exting^aeretor boc bestiarum jje— 



