de Uro nostraie eiusque sceleto. 4^7 



risticis ab eo tantum distare, quantum ab indico Elephante, 

 mammontea illa bellua. 



Quod demum attinet ad hisontis ossa fossilia (missis illis, 

 de quibus, utpote incerto passim loco erutis nec a nostratibus 

 nolabili modo difTerentibus, dubium est, annon per Galliam 

 atque Germaniam quondam frequenti et in Lituania hodiedum 

 residuae stirpi sequioris aeyi pertineant), antediluviana , non 

 dubitata, eorum habemus documenta. Ila: 



1 . Cranium illud Musei Petropolitanij e Sibiria, prope amnem 



Anadyr erutum, quod Pallanti in Noy. Comment. Pe- 

 li-opohtan. 1768. XIII. p. 460 sq. ut bubahnum («Buf- 

 fali cuiusdam gigantei) descriptum, Cmerio autem (1. c. 

 Tab. XII. fig. 4 et 5) mehus indagante, ad legitimum 

 bisontis genus reductum est; 



2. Cranium Musei Parisiejisis^ prope Rlienum effossum; cf. 



Cuvier 1. c. Tab. XII. fig. 1 . 



3. Ticinensis Musei Cranium; (Cuyier, 1. c. Tab. XI. fig. 5.) 



4. Darmstadiensis Musei cranium, prope pagum Erfelden, 



ad Rhenum , inventum ; \ »v<v h<^tc^f X^ ' - /' / > '^ 



5. Ex America septentrionali repetitum cranii frustum; (cf 



CuYier, 1. c. p. 143. Tab. XII. fig. 2.) 



Deinde varia corporis ossa, simul cum Rhinocerotis, Hip- 

 popotami et Elephantis ossibus diyersis GaUiae et Itahae locis 

 reperta (cf Cmier 1. c. p. 160. 161.) et graciliore forma a bi- 

 sontis struclura proxima, quinta tcI quaria, et quod excurrit, 

 parte tamen maiora, antiquitatis quendmn Bisontemy ab hodierno 

 nisi magnitudine minus diversum, quam a bove domestico 

 primigenius, aperte testantur. 



Quam prisci aevi, terrarum etiam, a quibus hoc tempore 

 prorsus abest, indigenam , Rhinocerotis staturae behuam , Uri 

 prisci nomine, ahis auctoribus iam recepto, designamus. 



55 



