58 
G.  D.  I.  Koch, 
frustra  limites  quaeruntur,  sed  in  Bupleuri  genere  nota  haec, 
alias  tam  egregia,  coniunctissimas  divelleret  species;  Bupleu- 
rum  stellatum  a B.  pyrenaeo^  et  B.  Odoniiten  a B.  semicom- 
posito  generice  seiungeret,  quod  naturae  consentaneum  esse 
mihi  non  videtur.  In  Gaucalide,  Torili  et  Dauco  aculei  fructus 
characterem  essentialem  praebent;  verumtamen  si  haec  nota  vel 
et  aliae  pericarpii  elevationes  (exceptis  iugis)  ubique  ad  genera 
separanda  adhiberentur  , Bupleurum  subovatum  a B.  rotundi- 
folio  , cuius  varietas  ad  novissima  tempora  existimabatur,  et 
Scandix  trichosperma  a S.  cerefolio,  de  quarum  differentia  - 
specifica  hucusque  dubitabatur,  longe  removenda  essent. 
Collatis  characteribus,  huic  familiae  prppriis,  cum  affinitate  ' 
specierum,  expertus  sum,  diametrum  transversalem  maiorem 
fructus,  cum  latitudine  commissurae  comparatam,  eiusdem  hic 
dignitatis  esse,  ac  in  Cruciferis-,  et  «imiles  species  coniungere  ■' 
et  dissimiles  separare;  formam  albuminis,  fere  totum  semen 
constituentis,  maximi  momenti  esse,  formamque  floris,  nu- 
merum iugorum  et  vittarum  dorsalium  affines  formas  op- 
time connectere  ; vallecularum  vero  et  convexitatem  et 
excavationem  et  latitudinem,  vittarumque  commissuralium  nu- 
merum, atque  numerum  foliolorum  involucri,  tam  universalis 
quam  partialis,  vix  unquam  «bonas  suppeditare  differentias. 
Novam  ex  his  observationibus  generum  tribuumque  distri- 
butionem tentavi , quam  hic  rei  herbariae  cultoribus  propono > 
satis  remuneratus,  si  quae  haecce  ad  scientiae  amoenissimae  • 
emolumentum  contulerint.  Sed  quaedam  antea  de  fructus 
Umbelliferarum  structura  praemittenda  sunt. 
Oritur  hic  fructus,  cremocarpium,  ex  ovariis  binis,, 
superficie  plus  minusve  lata  conglutinatis  et  extus  calice  ad- 
haerente obductis.  Maturitate  in  gemina  carpe lla  dissilit, 
