265 
Dentium  molarium  triadem,  ruminantium  ordini  procul  du- 
bio adiudicandam , una  cum  Mammonteis  reliquiis  e Sibiriae 
humo,  decem  et  quod  superat  retro  annos,  effossam,  prae- 
grandi cuidam,  hodieque  Altaicorum  montium  incolae , boum 
speciei  a venditore  perperam  adscriptam , pridem  possidenti 
mihi  nihil  magis  cordi  erat,  quam  ut  ossium  etiam  eiusdem 
aninianiis  qualibuscuuque  fragmentis  potirer.  Scilicet,  in  tan- 
ta ruminantium  animalium  e fossilibus  residuis  discernendo- 
rum ambiguitate , ex  unico  indicio  ad  cognoscendam  speciem 
forte  peregrinam  aliquid  certi  statui  posse,  desperabam. 
Inierim  tamen,  compulsis  undique  fossilium  ossium  ex- 
emplis, cum  nihil  inde  ad  dilucidandam  nostram  rem  emo- 
lumenti manasse  viderem,  de  temeritate  in  admittendis  con- 
iecturis  accusari,  quam  incogniti  hucusque  animalis  illa,  quan- 
tumvis exilia,  documenta  oblivioni  tradere  atque  adeo  sum- 
morum in  rebus  abstrusis  perscrutandis  virorum  sagacitati  pe- 
nitus subtrahere  malui. 
Igitur  e tribus  hisce  dentibus  duo  eiusdem  maxillarum 
esse  lateris  se  ostendunt;  alter  allero  minor.  Tertius,  maioris 
horum  simillimus,  sed  ex  alio  maxillae  ramo.  Quem,  no- 
strae quippe  demonstrationi  minus  necessarium,  hic  loci  ne- 
gleximus , depictis  solis  prioribus  binis.  Hosce  magnitudine 
naturali  et  diverso  positu  exhibent  Tab.  XXL  figg.  i — 8. 
lam  vero  , quos  diximus  dentes,  singulos  binis  cylindris 
conflatos,  quorum  summa  corona  duplici  lunula  distinguitur, 
ruminantium  genti  adscribendos  esse,  non  est,  cur  multis 
probem.  Neque  superiori  maxillae  eosdem  pertinere,  ambi- 
34 
