266 
Lud,  Henr.  Boianus, 
guum  esse  videtur;  ut  quod  radices  quaternae,  eaeque  coro- 
nae crassiiiem  superantes > leviter  inflexum  insuper  corpus, 
atque  cristarum  externi  parietis  eminentia  fortiter  innuant. 
Quodsi  lunularum  in  dentibus  superioris  maxillae  convexum 
marginem  introrsum  spectare  meminerimus,  sinistrum  latus 
eos  tenuisse,  facile  patebit. 
Reliquum  est,  ut  alveolos  suos  iisdem  addicamus.  Itaque 
fac  , senos  ubique  incognito  nostro  animali  fuisse  alveolos 
molares  (quandoquidem  nulli  unquam  ruminantium  numero- 
sior dentium  molarium  series  visa  est)  eorumque  ternos  poste- 
riores solis  persistentibus  sive  serotinis,  anteriores  vero  ^ et 
caducis  tribus , et  totidem  suo  tempore  successuris  serotinis 
dentibus  molaribus  pertinuisse.  Novem  igitur  dentes  mola- 
res babebis,  in  quos  cadere  possint  bina  nostra  exempla;  tres 
videlicet  caducos  atque  serotinos  sex. 
Ex  hisce  vero  in  trium  caducorum  locum  cessuri  persi- 
stentes terni  priores,  quoniam  e communi  aliqua  lege  in  ru- 
minantium, senis  molaribus  continuis  munitorum,  tribu  obti- 
nente, binis  solummodo  lunulis  praediti  esse  consuevere,  no- 
stros , quaternis  nimirum  lunulis  exstructos , plane  excludunt. 
Ut  e reliquis,  scilicet  tribus  caducis  prioribus  et  tribus  sero- 
tinis posterioribus,  exquirendi  sint  ii,  quibus  quamplurimum 
respondeant. 
Et  horum  iterum  numerum  restringendum  esse  intelligi- 
mus , ita  ut  neque  ultimum  molarem  serotinum,  nec  caducos 
binos  priores  nostris  congruere  videamus.  Quod  enim  attinet 
ultimum  molarem,  hunc  apud  ruminantia  radicem  versus, 
latere  anteriore  et  posteriore  divergentibus,  aliquantum  ex- 
pandi, atque  ideo  latiorem  esse  quam  ultima  corona,  constat. 
De  qua  re  adi  Tab.  XXII.  fig.  35,  e capra,  et  fig.  e camelo. 
Nostrorum  dentium  contra  maximus,  qui  solus  ab  ultimo 
