!268 
Lud.  Henr.  Boianus, 
vero  adeo  parum  detritas  declarant  figg.  3 et  4^  posterioris 
cylindri  magnam  partem  ab  omni  detritu  intactam  videas  (fig. 
4.  m.  n.)  Nunc  si  perpendeas,  ternos  ruminantium  caducos 
molares  adeo  exiguo  temporis  intervallo  ex  alveolis  egredi, 
ut,  paucis  post  partura  hebdomadibus  cunctis  iam  attritui  ad- 
versariorum obnoxiis  factis,  tabularum  dentis  molaris  caduci 
secundi  atque  tertii  detritus  fere  aequalis  evadat,  maiorem 
dentium  nostrorum  fossilium  caducis  adnuraerare  neutiquam 
poteris  et  antipenultimum  saltem  vel  remotiorem  etiam  ei  al- 
veolum atque  ideo  serotini  molaris  cuiusdam  significatum 
adiudicabis.  Hoc  si  feceris,  socio  minori  secundum  caduco- 
rum abveolum  minime  tribuendum  esse,  ex  eo  facile  efficies, 
quod  altitudine  multum  accedit  serotino  huic,  de  quo  dixi- 
mus , molari  , a cuius  magnitudine  tamen  , si  modo  caducus 
secundus  esset,  altero  tanto  et  amplius  distare  debuisseL  Igi- 
tur maiore  dente  nostro,  ut  supra  fecimus,  serotino  declarato, 
de  minore  non  pro  secundo  caduco  habendo  iam  iudicatum 
atque  decretum  est. 
Ecquid  autem  argumenti  reliquum  , quod  minori  huic 
denti  caduci  molaris  tertii  nomen  efflagitet?  Finge  aliquam 
huic  denti  similitudinem  cum  tertio  molari  caduco  ovino,  (fig-q.) 
vel  caprino  (Tab.  XXII.  fig.  28.)  Horum  utrumque  altero  tanto 
minoris  corporis  esse,  quam  serotinorum  finitimi,  figg.  10  et  26 
docent.  Quae  magnitudinis  differentia,  quoniam  apud  fossiles 
dentes  nostros  (figg.  i et  2)  non  redit  , ut  quorum  minor  vix 
quarta  parte  brevior  sit  maiore,  non  est,  cur  temere  illi  mo- 
laris caduci  tertii  significatum  addicamus. 
Quid,  si  quartum  igitur  ipsi  alveolum,  atque  ante- 
penultimi molaris,  ideoque  serotini  nomen  adiudice- 
mus , ut  in  socium  maiorem  illud  molaris  penultimi 
