de  Merycotherii  Sibirici  dentibus. 
269 
cadat?  Annon  melius  forte  hisce  congruent  aliorum  ruminan- 
tium analogi  molares? 
In  promptu  sunt  exempla  e genere  ovillo  (Tab.  XXL  figg.  i5  et 
i6)  et  e caprino,  (Tab.  XXII.  figg.  29  et3o),  eaque  eiusmodi  lecta, 
ut  tabularum  ratione  respondeant  nostris  ; antepenultimo  scilicet 
molari  plurimum,  penullimo  vero  altero  cylindro  parumper,  vix 
aliquantum  altero  detrito.  (Gf.  Tab.  XXL  figg.  17.  18  et 
Tab.  XXII.  figg.  3i.  32.) 
Quae  si  consulueris  exempla,  et  in  singulorum  universa 
figura  et,  si  recesseris  a sola  magnitudine  diversissima,  in 
mutua  eorum  proportione  tantum  similitudinis  cum  fossilibus 
nostris  intercedere  intelliges,  ut  de  simili  horum  sede  atque 
significatu  agnoscendis  vix,  ac  ne  vix  quidem,  haesitandum, 
atque  ideo,  quod  supra  praecepimus,  contiguos  fuisse  binos 
hosce  dentes,  nullo  intervallo  disiunctos,  statuendum 
esse  videatur. 
Quibus  demum  omnibus,  ut  totius  argumentationis  sum- 
mam paucis  colligam,  abunde  mihi  videor  probasse,  dentes, 
de  quibus  agitur,  fossiles,  e ruminantis  cuiusdam  ani- 
malis sinistro  superioris  maxillae  latere  derivatos, 
e osque,  utpote  neque  molaribus  caducis,  nec  primis  tribus,  ne- 
que ultimo  serotinorum  molarium  congruentibus,  penultimum 
atque  antepenultimum  molarem  serotinum  esse. 
Hisce  de  fossilium  nostrorum  dentium  natura  in  limine 
positis,  videamus  nunc,  cuinam  prae  caeteris  ruminantium 
speciei  sint  adscribendi.  In  quibus  indagandis,  ne  per  singula 
eundo  improbum  atque,  frequente  quam  involveret  earundem 
rerum  retractatione , fastidiosum  magis  quam  fructuosum  labo- 
rem suscipiam  , praecipuis  , quibus  variarum  ruminantium 
dentes  discrepant  vel  consentiunt,  notis  sedulo  ponderatis,  in 
quatuor  familias,  camelinam  scilicet,  cervinam,  bubu- 
