272 
Lud.  Henr.  Boianus, 
nam,  antedilu  vianam  sane,  nostris  temporibns  neque 
visam,  neque  exspectandam,  innuere,  quale  quid  de  elephan- 
tini generis  bellua  mammontea  compertum  habemus,  vel 
e sola  proportione  dentium  praegrandi  facile  efficies. 
lam  ad  generis  cervini  dentes  fossilibus  nostris  collatis  , 
de  summa  inter  utrosque  intercedente  dissimilitudine  pro- 
nuncianda  minus  nobis  erit  haesitandum. 
Exemplum  eligimus  e Cervo  Alcle,  maxima  nimirum  cer- 
vina specie,  cuius  dentium  penultimum  molarem  (cf.Tab. XXII. 
figg.47 -49-)j  quidem  paullo  magis  detritum,  neque  tamen 
ad  omnem,  qua  opus  est,  comparationem  instituendam  minus 
idoneum,  invenimus.  Etenim,  ut  alia  taceam,  apertiores, 
quam  quae  observantem  latere  possint , hae'  discriminis  notae 
sunt  : 
Primum  corticis  instar  dentem  ambiens  illud  osseum 
stratum,  ex  albo  leviter  flavescens,  quo  supra  diximus  fossiles 
nostros  aeque  ac  camelinos  esse  obductos,  quodque  in  boum 
genere  redit,  a cervinis  dentibus  fere  abesse  et  tenue  solum- 
modo fuscumque,  a substrata  vitrea  substantia  vel  levi  ali- 
mentorum buccarumque  tactu  facile  abstersum,  nec  nisi  in  fo- 
veis atque  sulcis,  ab  attritu  remotioribus,  paullo  longius  du- 
raturum, offerre  pigmentum.  Deinde  brevioribus  longe  cor- 
poribus exstructi  sunt  dentes  cervini  atque  crassioribus  quam 
latis  tabulis,  quarum  contra  fossilibus  nostris  latitudo  multum 
excedit  crassitiem.  Praeterea  cervinorum  dentium  corona  ma- 
nifestis limitibus  a radicibus  distinguitur,  cum  apud  fossiles 
paullatim,  nec  ullo  discrimine  certo,  dentis  corpus  in  radices 
abeat.  Postremum  lunulae  cervinorum  molarium  exteriores 
obliquo  situ  porriguntur,  ita  ut  praeviae  cuiuslibet  extremum 
posterius  plurimum  subducatur  lunulae  sequentis  margini  an- 
teriori superanti.  Inde  sulcus  ille  dentium  cervinorum,  ante 
c 
