276 
Lud.  Henr.  Boianus, 
Ita  denique,  ut  paucis  rem  complectas,  fluctuantibus  fos- 
silium nostrorum  dentium  signis  camelinum  inter  et  ovil- 
ium pecus,  si  ipsum,  cui  pertinebant,  primaevum  illud  ani- 
mal mediae  inter  utrumque  hoc  genus  ruminantium 
notae  fuisse  suspicor,  a coniectura  parum  mihi  videor  posse 
aberrare. 
Quae  ad  cognitorum  animantium  species  relata , annon 
forte  Camelopardalis  aliquam  innuant  formam,  occasione 
ad  consulenda  rarissima  per  Europam  huius  ferae  crania  no- 
bis non  patente,  videant  eruditi  Parisienses,  videant  Belgae. 
Equidem  si,  quod  apud  Spixium  ( Cephalog.  Tab. 
VIII.  fig.  6.)  venit  Camelopardalis  (e  Soemrneringiana , si 
recte  suspicor,  Merckianae  tabulae  adhibita  correctione,  ma- 
nans) cranium  consulo,  totius  capitis  longitudine  duorum  pe- 
dum computata,  senorum  molarium  seriem  sex  pollices  non 
excedere  atque  in  penultimi  antepenultimique  latitudinem  vix 
duos  pollices  cum  dimidio  cadere,  intelligo.  Ut,  Camelo- 
pardalis dentium  mole  camelinorum  illam  vix  attingente, 
nedum  superante,  fossiles  nostros  camelopardalinis  tertia  sal- 
tem parte  maiores,  neque  igitur,  etiamsi  forte  talis  animantis 
sint,  superstiti  nostrorum,  sed  extinctae  cuidam  priscorum 
temporum  speciei  adiudicandi  videantur. 
Ecquid  autem  in  tanta  rerum  ambiguitate  de  animalis 
adeo  incogniti  forma  atque  figura  statuere  suscipiemus,  quin 
inconsideratius  egisse  merito  dicamur?  Hoc  sane  non  conie- 
ctare , sed  hariolari  esset. 
Igitur,  ne  nimis  in  occultis,  et  quae  scire  nefas  est,  nobis 
indulgearnus,  donec  fors  obtulerit  sceleti,  ad  fossiles  nostros 
dentes  referendi,  partes,  pauca  tantum  de  corporis  magnitu- 
dine , quatenus  haec  e dentium  proportione  certo,  vel  saltem 
probabili,  quodam  modo  ad  calculos  reduci  poterit,  praeci- 
