336 
Dr*  E.  d’A  L T o N, 
quem  figura  2.  exhibet,  (quippe  qui,  facie  triturante  ab  attri- 
tu fere  illaesa,  lunularum  formam  si  spectes,  plurimum  dif- 
ferre ab  antepenultimo  videatur,)  serotinorum  penultimum 
fuisse , cum  clarissimo  auctore  statuimus.  Quae  igitur  scr|i- 
lantes,  Camelopardalis  eiusdem  ordinis  dentes  Mery- 
colherii  dentibus  non  solum  magnitudine  multo  esse  in- 
feriores, sed  magis  etiam  utriusque  animalis  dentes  eo  inter  se 
discrepare  cognovimus,  quod  illi,  praeter  extremam  coronam, 
ubi  duplici  quidem  plica  instructi  sunt,  medio  reliquo  cor- 
pore omnino  laeves,  radice  autem  bifida  maxillae  inserti 
reperiantur. 
Camelopardalis  dentium  molarium  solus  anterior,  qua 
lunulae  ambae  iunguntur,  insignis  est  angulo,  extrorsum  in 
eristam  plicarum  excurrente , qui  duobus  sequentibus  in- 
tra istarum  fines  cum  arcu  interiori  confluit. 
Porro  etiam  quoad  stratorum  figuram  et  molem  hi  dentes 
a Merycotherii  dentibus  ita  recedunt,  ut  cum  illorum  latitu- 
do, cum  diametro  transversali  comparata,  maior  sit,  hi  coni- 
tra  crassitie  maiori  polleant,  minusque  in  latitudinem  diffun- 
dantur. 
Denique  alia  dentes  inter  Camelopardalis  omniumque  reli- 
quorum ruminantium  differentia  intercedit  (et  ea  nostra  qui- 
dem sententia  magni  habenda)  processu  quodam  obtuso  papil- 
lae forma,  in  medio  illo  faciei  interioris  eminente  sinu, 
(fig.  2 c.),  qualem  protuberanliam  etiam  iu  superficie  exteriori 
dentis  maxillae  inferioris  medii  (fig.  3 et  4 e)  videtis. 
sculptoris,  arbitramur,  incuria,  qui  figuras,  sibi  traditas,  situ  inver- 
so aeri  incidere  neglexerit. 
Tertii-  illius  dentis,  inter  reliquos  fossiles  inventi,  si  addere  picturam 
libuisset,  laudi  id  equidem  potius  auctori,  quam  vituperio  verteudum 
fuisse,  censeo. 
