698 
L.  B O J A N u s, 
Iia  Cuverius  (1.  c.  pag.  io3.)  dentem  molarem  anteriorem 
septimum  illum  atque  exiguum,  quem  coraplementarium  Te- 
non salutavit,  a maxilla  inferiore  abesse  scribit;  cum  minor 
solummodo  superiore,  brevioreque  temporis  intervallo  caducus 
dicendus  sit. 
Omnes  demum,  quotquot  adduximus  auctores,  dentibus 
caninis,  sive,  ut  cum  V^arrone^)  dicam,  columellaribus  equi- 
nis persistentibus  praevios  esse  caducos  suos,  seu  lacteos,  igno- 
rasse videntur.  Quod  quidem  et  exilitati  horum  dentium  la- 
cteorum , in  viventi  animali  sub  gingivis  plurimum  latentium, 
6 maceratis  vero  craniis  facillime  deciduorum,  et  praecoci 
eorum,  tenerrima  iam  primi  anni  aetate  subeunti  iacturae,  et 
insolito,  vel  potius  inexspectato,  in  inferiore  saltem  maxilla, 
eruptionis  loco  tribui  poterit. 
Quae  neglectarum  hucusque  observationum  causae  quo» 
modocunque  se  habeant,  illud  certissimum  est,  praeter  sero- 
tinos et  per  omnem  adultam  vitam  durantes , etiam  lacteos 
seu  caducos  caninos  dentes  in  equino  genere  certa  et  constante 
quadam  lege  generari.  Atque  quidem,  ut  totius  rei  summam 
paucis  complectar,  in  ipso  pullo,  nonnullarum  hebdomadum 
post  partum  intervallo , lacteorum  iam  horum  dentium  cani- 
norum vestigia  comparent.  Scilicet,  in  inferiore  maxilla, 
iuxta  marginem  posteriorem  dentium  lacteorum  incisivorum 
mediorum  (sunt  vero  medii  dentes  incisivorum  ei,  qui  primo- 
res inter  et  laterales  medium  occupant  locum)  positi,  summae 
eorum  coronae , ab  egressu  ex  alveolo  parum  remotae  , ali- 
quantum incumbunt  et  supra  gingivas  paullo  eminent.  Mox 
vero  , mediis  illis  dentibus  lacteis , primo , vel  ad  summum 
secundo,  aetatis  mense,  sursum  et  aliquantum  antrorsum  emer- 
*)  Vaero,  de  re  rnstica  IT. 
