de  uhertate  frumenti  temporibus  antiquissimis. 
861 
tem  spicae  meJius  fustibus  tunduntur,  vannisque  expurgantur. 
At  ubi  paleis  immista  sunt  frumenta,  vento  separentur.  Ad 
eam  rem  Favonius  habetur  eximius,  qui  lenis  aequalisque  ae- 
stivis mensibus  perflat,  quem  tamen  operiri  lenti  est  agricolae, 
quia  dum  exspectatur,  saeva  nos  hiems  deprehendit.  Itaque 
in  area  detrita  frumenta  sic  sunt  aggerenda,  ut  omni  flatu 
possint  excerni.  At  si  compluribus  diebus  undique  silebit  au- 
ra, vannis  expurgentur,  ne  post  nimiam  ventorum  segnitiem 
vasta  tempestas  irritum  faciat  lotius  anni  laborem.  Pura  de- 
inde frumenta,  si  in  annos  reconduntur,  repurgari  debent. 
Nam  quanto  sunt  expolitiora,  minus  a curculionibus  exedun- 
tur. Sin  protinus  usui  destinantur,  nihil  attinet  repoliri,  sa- 
tisque est  in  umbra  refrigerari,  et  ita  granario  inferri.  Le- 
guminum quoque  non  alia  cura  est,  quam  reliquorum  fru- 
mentorum; nam  ea  quoque  vel  statim  absumuntur,  vel  recon- 
duntur. Atque  hoc  supremum  est  aratoris  emolumentum  per- 
cipiendorum seminum  , quae  terrae  crediderat  *). 
Haec  scilicet  omnia,  necesse  est,  maximi  sint  momenti  ad 
messes  multiplicandas,  et  minime  sunt  transeunda,  cum  ra- 
tio quaeritur,  cur  veteres  arvorum  cultores  tantas  fecerint 
messes. 
Haec  porro  a nobis  observari  fas  est:  habitura  coeli  his  in 
terris,  de  quibus  hic  sermo  est,  multo  magis  constantem  fu- 
isse, quam  in  nostris,  et  plantas  singulas  eo  felicius  crescere,, 
quo  istae  regiones  earum  propriae  fueriut.  Hic  quoque  in  sen- 
sum venit,  patres  agriculturae  magnas  armeniorum  pecudum- 
qiie  greges  ideoque  ingentem  stercoris  copiam  possedisse,  quo 
terras  redderent  pingues  segetesque  laetas  et  maiorem  ergo 
messem  reportarent.  Ne  dicam,  quod  plurimae  Arabiae,  Nu- 
*)  Coi,  II.  21.. 
