866 
J.  F R E C H X A N D, 
Ratio  igitur  tam  parvi  reditus  arvorum  non  in  arvis,  sed 
in  arvorum  cultoribus,  vel,  ut  cum  L.  Plinio  Caecilio  Secunda 
loquamur,  »in  communi  temporis  iniquitate  * **) ***))«  ponenda  erat. 
Captis  enim  Carthagine  et  Corintho,  immensae  divitiarum  co- 
piae in  Italiam  influxerunt.  Villarum  itaque  possessores,  tot 
magnisque  rerum  abundantibus  divites,  morem  illum  veterem 
perseverandissimi  colendorum  agrorum  studii  reliquerunt,  et 
publice  concepta  et  confirmata  erat  his  temporibus  vulgaris 
existimatio,  rem  rusticam  sordidum  opus,  et  id  esse  nego- 
tium , quod  nullius  egeat  magisterio  praeceptoris.  Omnes  enim, 
ait  Columella,  patres  familiae,  falce  et  aratro  relictis,  intra 
murum  correpsimus,  et  in  circis  potius  ac  theatris,  quam  in 
segetibus  et  vinetis  manus  movemus , attonitique  miramur  ge- 
stus effoeminatorum , quod  a natura  sexum  viris  denegatum 
muliebri  motu  mentiantur,  decipiantque  oculos  spectantium. 
Mox  deinde,  ut  apti  veniamus  ad  ganeas,  quotidianam  crudi- 
tatem Laconicis  excoquimus  et  exsucto  sudore  sitim  quaeri- 
mus , noctesque  libidinibus  et  ebrietatibus  , dies  ludo  vel 
somno  consumimus,  ac  nosmet  ipsos  ducimus  fortunatos,  quod 
nec  orientem  solem  videmus , nec  occidentem 
Nec  itaque  mirum,  si  ita  turpi  quasi  consensu  deserta 
exolevisset  disciplina  ruris  temporibus  Columellae,  arva  cum 
tam  exiguo  respondisse,  modiumque  frumenti,  qui  diebus 
Varronis  2V2  vel  4 sestertiis  venerat,  (ut  ex  Ciceronis  ora- 
tione in  Verrem  videtur  nunc  12  sestertiis  aestimatura 
esse , licet  vix  septuaginta  anni  hoc  intervallo  essent  in- 
teriecti. 
Hoc  loco  haud  a veri  specie  alienum  videtur  addere,  Ro- 
*)  Libr.  III. , epist.  19. 
**)  Coi.  praef. 
***)  Cic.  orat,  ia  Verrem  VIII. 
