Sjnopsis Hepaticarum. 29 



breves, saepius ab ipso immutalae, certi nihil doceant. Michelii et Dille- 

 nii icones, a Linnaeo citalae, vix eandem repraesentant stirpem. Priorem 

 ob folia ovata buc referendam censeo, Dillenii figuram 7. t. 69. vero ad 

 /. polyantham pertinere nullus dubito. Fere omnes autores, Linnaeum 

 secuti, ambas icones ad I. viticulosam allegarunt, quamobrem, descriptio- 

 nibus quoque baud consonis, dubium mansit, cui quisque speciei boc no- 

 men imposuerit. Pollichii descriptio, {Palat. III. 176.) nisi quod folia 

 modo leviter dentata dicat, bene quadrat ad I. polyantham , uti et defini- 

 tiones plurium autorum. Ule quidem, 



»perichaetium e surculi laleribus prodiens, cylindricum teres albi- 

 dum, apice obtusum,« 

 ceteri secundum iconem Dillenii : 



pcalycem 4 "~ 5 -fidum« 

 pronunciant, sed bene congruunt hae sententiae diversae, si Pollichium 

 calyptram, seta haud emissa, ceteros eandem posteriori slatu, vel calycem 

 verum, perichaetii et calycis nomine designasse statuimus. 

 Cl. Weissii {Crjpt. Goett. 112.) verba autem: 



"folia margine ciliato revoluta, ut convexa videantur, color in anno- 

 sioribus ad rufum vergens« 

 uti reliqua descriplio vix ad ullam nisi ad I. asplenioidem spectare possunt, 

 quacum et ipse comparat suam viticulosam, ratione florendi praecipue di- 

 versam eam esse dicens. Alii quoque autores plures I. viticulosam asple- 

 nioidi aflinem fructu excepto pronunciaverunt, quos vel fructum descri- 

 bendo Dillenium secutos esse , vel specimina I. polyanthae fructifera cum 

 sterilibus asplenioidis commixta prae oculis habuisse puto. 



/. 'vitieulosa Web. patr. spicil., Mohr. Jl. crjpt. Germ., Web. prodr. se- 

 cundum exemplaria collectionum Weberi et Mohrii, in quibus asservanlur 

 quoque specimina Weberi patris, ad /. pallescentem Ehrh. pertinet, quam 

 autem, merito ut puto , cl. Hookerus ad /. poljantham allegavit. 



Quaenam species sit /. viticulosa Mart. Fl. Erl. 178. t. 6. f. 52., cum 

 exempla originalia haud viderim, diiudicare nequeo. Figura satis conve- 

 nit /. pallescenti, descriptio autem, praesertim fructus: 



«calyces terminales, magna ex parte inter folia reconditi oblongo-ven- 

 tricosi, apice in dentes circiter quatuor inaequales integerrimos 

 fissi« 

 magis ad /. scalarem Schrad. facta esse videtur, /. Sphagni omnino pro- 

 ximam, cui similem esse suam viticulosam ipse Martius ait. 



