3(1 I. B. G. LlNDENBERG, 



28. /. setacea Hook. (JVeb. patr.), caule repente plnnatim ramoso; 

 foliis ampliigastriisque similibus remotiusculis, ad basin usque subbipar- 

 lilis, laciniis setaceis incurvis obtusiusculis; fructu laterali, caljcibus ob- 

 longis, ore aperto ciliato. 



TVeb. spic. Jl. Goetting. i55. Ilook. 7. t. 8. et suppl. t. 1. (excl. sjn. 



I. mullijlorae) Muscol. brit. ed. 1. 226. Engl. Bot. t. 2482. Mart. 



Erf. 147. t. 4- f- 22. Spreng. sjst. IV. 229. {eoccl. syn. I. mullijtorae). 



I. sertularioides Lin. sjst. veg. 9^5. Swartz. melh. musc.35. t. i. f. G. 



Acta med. Suec. I. 1 98. t. 1 4- f- 6, 



/. pauciflora Dicks. Jasc. II. i5. t. 5. f. 9. TVeb. prodr. 47- 



/ doclavicnsis Spreng. Fl. Halens. t. 8. f. 2. Mant. o.da. 22. 



/. Schulzii Spreng. pug. planU I. 64. 

 In locis sylvaticis paludosis et in declivibus montium totius fere Eu* 

 ropae, sed raro fructificans. Legi ad Bergedorf, in Wentorfer Busch, 

 r ad Reinbeck, in sylva saxonica satis frequentem, at semper sterilem, c. 

 fr. v. s. 



Duae praesertim formae occurrunt: 



1. laxa, surculis elongatis (unciam et quod excurrit longis) , foliis 

 remotis, et 



2. conjerta, cespitosa, caule breviore lineas 2—6 longo, ramosiore, 

 foliis imbricatis. 



In utraque foliorum laciniae subbinae (2 — 4) ^ as i curvatae; fructus 

 semperlateralis, nec terminalis, utcl. Hookerus in diagnosi lapsu calami habet. 



/. multijlora Huds. et Linn. {Dill. t. 69. f. 4-) a plurimis botanicis ad 

 banc speciem vel ad praecedentem refertur. At Hookerus et Martius iam 

 de icone Dillenii dubia movere et certum videtur, utrumque synonymum ad 

 neutram earum, sed ad /. bicuspidatam allegandum esse, quippe quae mul- 

 tum variet etinterdum folia babeat profunde divisa, laciniis subulatis seu 

 setaceis, vel (in innovationibus potissimum) omnino indivisis, ita ut verba: 

 ( C foliis geminis setaceis", quibus Linnaeus in definienda /. multijlora usus 

 est, baud obstent. Multijlorae nomen quoque minime buic speciei con- 

 venit, ubique rarissime fructillcanti, optime vero /. bicuspidatae. Accedit, 

 quod figura Dilleniana cum babitu, ramorum dispositione foliorumque 

 forma, tum calycis situ et figura exacte referat/. bicuspidatam , et in summi 

 viri berbario teste Hookero sub numero iconis citatae /• connivens ad- 

 sit, facillime cum I. bicuspidata, nullo modo vero cum setacea vel tricbo- 

 pbylla commutanda. Eandem stirpem Pollichium {Hist. plant. Palat III. 



