Sjnopsis Hepalicarum. 87 



formam nostram referat et speciminum ab ill. Neesio cum originalibus 

 collatorum nonnulla aon possim non I. ventricosae aecensere. Ad for- 

 mam b. allegandae sunt /. graveolens Schl. , bicuspidata Mart. et in icone 

 Engl. Bot. 1. c. figura sinistra. Transitus multi observantur; legi e. g. 

 specimina cum Dicksonianis (forma a) convenientissima, foliorum superio- 

 rum marginibus vero non invohitis. 



Ab affinibus certis quidem notis diversa est liaec species, at saepius 

 tameu commutata, quare descriplionem addere iuvat 



Surculi confertim crescunt, plerumque inter muscos vel ad arborum 

 putridarum radices repentes; procumbunt, apice ut plurimum ascendentef, 

 sunt ramosi flexuosi sex lineas ad unciam longi. Folia inferiora semiver- 

 ticalia sunt, nonnunquam (in forma b. fere semper) horizoritaha , supe- 

 riora plus minusve verticalia divergentia longiora quam latiora, omnia sub- 

 quadrata nec basi nec apice angustata, apice breviter emarginata, sinu 

 semper obtuso, saepe lunulato, laciniis acutis, inferiora baud raro trifida. 

 In forma a. folia margine inflexa sunt, inde subconduplicata. Contextus 

 cellulosus firmior, areolae rotundae minutae interstitiis irregularibus. Co- 

 lor plantae flavescens vel rubro-fuscus, rarius saturate viridis. In media 

 planta saepe adsunt folia perigonialia sex vel octo, verticalia, basi inflata 

 antberas ferentia, ceterum reliquis similia. Fructum , multa exempla 

 investigans, semper terminalein, nec umquam vere nudum vidi. Folia pe- 

 ricbaetialia adsunt tres ad quinque erecto-patentia latiora, fere semper tri- 

 fida, subplicata, primum calyeem ambientia, deinde remota, quam ob 

 causam tum, si, quod saepe fit , infra fructum innovationes progrediun- 

 tur, caulis quasi elongationes, calyx lateralis nec foliis propriis stipatus 

 videtur, qualem ■ cl. Martius depinxit et descripsit. Calyx initio globosus 

 est , tum obovatus, demum oblongus subtrigonus lineam fere longusj os 

 conlractum irregulariter denticulatum. 



Foliis subquadratis, sinu obtuso sublunato incisis, laciniis acutis (qui- 

 ])us saepe gemmae glomeratae flavae insident), pericbaetialibus trifidis, 

 demum remotis, calyce trigono, ore contracto dentibus brevibus praedito, 

 tulo ab affinibus distinguenda. 



/. bicornis Mull. Fl. Dan. t. 888. f. a. ab operis continuatore cl. Hor- 

 nemanno (ad t- 1717. f. 1.) ad /. bjssaceam , a cl. Sprengelio ad bicuspidatam 

 relegata, habitu tamen et definitione « bicuspidata, cuspidibus polliniferis K 

 repugnante, secundum iconem ipsam additaque synonyma et diagnosin 

 non potest non ad hanc referri nostram. 



