X 



»Academiam Leopoldino - Carolinam, ut ad flnem perducat,quae 

 »muneris eius in rebus litlerariis videantur, stato quodam proventu, quot- 

 »annis ad eam redituro, carere vix posse, quingentorum vel sexcen- 

 »torum Thalerorum annuum reditum ex aerario generali praestari, 

 )>qaam summam pecuniae, dum intra Regni Borussici fines Academia resi- 

 wdeat pergatque operibus suis tam bene de litteris raereri, ut digna vide- 

 watur, cuius cura geratur et quae opibus Regiis adiuvetur, Praeses eius ad 

 «priscas leges suoque proprio arbitrio debeat in Acta Academiae rite 

 wpersequenda dispensare ; quod autem ista d^creto Suo statuerit, factum 

 «esse eo, ut per eadem haec, tanquam certissimo documento, raanifestetur, 

 »tum quanta cura Rex optimus , Pater Patriae, dignas existimet 

 "bonas omnes litteras et artes, tum quantopere et supremi Eius Ministri 

 ulaudem bene meritam attribuere gestiant Academiae Leopoldino-Carolinae 

 »»studiis.« 



Agite vero nunc, Collegae optimi, videamus, quae cum his coniuncta 

 ad res Academiae nostrae spectant. 



Et primum quidem Vestrum est, Viri strenuissimi, doctissimi, Prae- 

 sidio Adiuncti , cavere, ne quid Academia in novo aliquando Praesid? 

 eligendo capiat detrimenti ; ne transeat inconsultius fines praescrjptos 

 electio, priusquam certum sit, non perdi rautata sede annuum istum redi- 

 lum , sed eadem summa tum ab alio Principe , litterarura fautore et 

 patre, ad Academiam data fide esse perventurum, Nec dubium est, id, 

 si quando alius Germaniae regni civem eligere Praesidera placuerit , pre- 

 cibus Vestris posse impetrari; sunt enira omnes Principes, qui pater- 

 nura solum regunt, et Ipsi, qua decet, plurimis bonis artibus litterisque 

 exculli , et magna humanitate litterarum virorumque , qui eas colunt, 

 doctorum ita observantes, ut non verendum sit, futurum, ut res nostra 

 nihili existiraetur unquam, vel uti quisquam Illis persuadeat, haec sola 

 Eorura non esse, quibus naturae illa farailiaritas , hominibus utilissima, 

 paralur, quibus vitae tantum non omnia subsidia provocantur, excolunturj 

 quibus mores emolliuntur silentque saepe , his avocantibus , gravissimi 

 animorum tumultus et curae, quibus denique rectius Dei cognoscitur opus, 

 quod ipsi Deo, postquam creaverat, visum est bonura. 



