VI 



Raiaiixdum e potentissimis S. R. I. Principibus , singuli a Praesidibus 

 invocaLi, Protectoris niunere humanissime perfuncti sunt. 



Itaque florente Imperio Germanico floruit Academia , mox aulem , 

 aegrotante corpore hoc augustissimo , aegrotavit , denique , cum vinculis 

 omnibus , quibus olim convaluerat , solutis , idem vita defunctum mortem 

 oluisse videretur , sopita quidem , veluti anima mortis inter concussiones , 

 per aliquod tempus latuit, verum neque inleritum unquam est vcrita, sed 

 a corporis grandaevi ruinis illaesa ; ad resurrectionis usque tempus per- 

 stitit. 



Taceo reliqua. lam enim scitis, Collegae carissimi et doctissimi , 

 quae testibus vobis et ipsis auctoribus gesta sunt, neque Vestrum quen- 

 quam ignorare credimus , quantum laboraverit Academia nostra , quaeve 

 aequo animo ferre sustinucrit, ad ea strenue conversa, quorum opera 

 olim , novo corpore foedere Germanorum sibi parato , sperabat fore, ut 

 fungi rursus proprio munere , neque pati solum, sed facere , quae erudi- 

 tam animam decent , liceret. Quis enim est , qui , cum Academiam inde 

 ab incunabulis suis una cum Imperio Germanico et viguisse et doluisse 

 et defecisse tandem viribus , animo perpendat , eandem veram huius ani- 

 mae partem fuisse , vereque Germanicam, neget? 



Tamen , proh dolor, reperti sunt, qui saltem , id posse negari, vo- 

 luissent ; pauci quidem hi numero , — sed tamen reperti sunt. Fuisse 

 autem in fatis, ut non omnis saltem Academia nostra tam cito dissolvere- 

 tur, ex eo nobis persuasum est , quod et ista tempestate salus repentina 

 apparuit , eademque maxime inopinata et precibus nostris tentata magis , 

 quam , animo reverentia praeoccupato , aperte efflagitata. Namque , cum 

 Serenissimo Principi ab HARDENBERG, Supremo Regni Borussici 

 Cancellario , Academiae semper optime studioso multisque summis benefi- 

 ciis , quorum numerus maior est , quam qui hic recenseri possit , de ea 

 meritissimo, Actorum Academicorum Volumen, nuper editum, a Praeside 

 esset humillime offerpndum, isthic ille non potuit, quin , timidns tamen , 

 ad summum illud bonum , quod solo ab Eius patrocinio sibi sponderet 

 Academia , digitum intenderet. Et litteras , quas, vernaculo conscriptas 

 sermone, Volumini, Principi tradendo, adiecerat, lingua latina reddere de- 

 buimus j erant autem huiusmodi : 



