— 160 — 
den rand een verticale scheur ontstaan, die tot ongeveer 
halverhoogte van den rand (aan de binnen helling) reikte; het 
stuk aan de binnenzijde van die scheur was eveneens in den 
krater gestort. Boven op den rand van den eruptiekegel, 
bij d, was een andere scheur zichtbaar, ongeveer 3—4 c. M. 
wijd en misschien 10 M. lang. 
De in den krater terugvallende steenen hadden den krater 
verstopt, maar tevens door een lage dam een klein deel ` 
afgescheiden, dat gelegen is juist naar de zijde van den zeer 
hoogen, ouden kraterrand. 
De talrijke solfataren kwamen alle ook aan die zijde van 
onder de nieuwe steenmassa voor den dag. Die helder witte 
rook vereenigde zich tot de twee kolommen die 0. a. van 
Tjipanas af zichtbaar zijn. 
De steenen uit den krater geslingerd, waren slechts voor 
het kleinste gedeelte binnen den eruptiekegel gevallen; daar 
ook de buitenhelling van dien kegel, zoowel als het meer 
vlakke onbegroeide gedeelte, dat ongeveer ten N. van den 
krater ligt, met volkomen gelijksoortige steenen bedekt wa- 
ren, als men in den krater zag liggen. 
Reeds met een oogopslag was elke nieuwe steen te onder- 
scheiden van de steenen die er reeds vroeger lagen. Van 
deze plaats verzamelden wij de steenmonsters, die aan het 
Bureau van het Mijnwezen te Batavia zijn aangeboden. De 
steenen waren van zeer verschillende grootte. De grootste 
die wij zagen, lag juist op den rand van den Se, 
deze heeft naar ruwe schatting een’ inhoud van !/;— —Y, M’, 
hetgeen, bij het soortelijk gewicht, door ons bepaald, van 
2.9 een gewicht zou geven van 600—700 KG. De meeste 
stukken waren kleiner, maar toch vond men er op het plateau 
zeer vele die wel een gewicht van tot 200 KG. zullen ge- 
had hebben. 
Waar de grond eenigszins minder hard was, waren de 
steenen door hun val een eindweegs in den grond gedrongen, 
soms wel ongeveer !/ M. Deze gaten waren dan vaak met 
asch volgeslibd, zoodat de steen niet meer zichtbaar was. 
