— 162 — 
De steenen wogen naar ruwe schatting gemiddeld tusschen 
de 5 en 50 KG. maar er waren er enkele bij die zeker wel 
150—200 KG. moeten gewogen hebben. Zij waren zoo talrijk, - 
dat men langs den weg ongeveer op elken 3—5 M. een steen 
vond liggen. Een der grootste dier steenen was tevens bijna 
het verst geslingerd, tot op ongeveer !/, uur gaans van den 
bovenbedoelden rand, en dus ongeveer ?/, uur gaans van 
den eruptiekegel. 
(De afstand van den rand tot Kandang Badak bedraagt 
ook ongeveer ?/, uur.) 
Deze steen had bovendien een relatief groote verwoesting 
aangericht. Hij was diep in den grond geslagen, en daarna 
in verschillende stukken uiteengesprongen. Deze hadden 
enkele boomen geheel ontworteld en op eene ruimte van 
ongeveer 6 M. breed bij 15 M. lang alle boomen en takken 
geknakt en tegen den grond geworpen. (Stukken van dezen 
steen werden nog afzonderlijk verzameld.) 
Nadat de steenen opgehouden hadden, was er niets bij- 
zonders meer te zien; slechts bleek op den terugweg dat 
het water van het riviertje Lebak saät thans geheel troebel 
was door grijze asch, die blijkbaar door de regens van dien 
nacht naar beneden gespoeld was. 
De eruptie is dus blijkbaar van zeer geringen omvang 
geweest, maar het was opvallend dat T zulke groote 
steenen waren weggeslingerd. 
Dr. J. M. JANSE, 
Chef II Afd. van "e Lands Plantentuin. 
C. JH HEYL, 
: Opzichter Bergtuinen Tjibodas. 
Taropas, 13 Mei 1899. 
P. S. Ook later was de Gedeh nog in werking, daar bovenbedoelde 
inlander ons zeide, dat hij in den nacht van den 13den op den 14den 
wederom meerdere doffe zwakke geluiden gehoord had, en wederom een 
zwarte wolk, misschien een aschregen, boven den krater gezien heeft. 
