as BEP o 
Groot was de bloei van wetenschappelike Tijdschriften 
of Vereenigingen in Indië nooit geweest; de prikkels van 
het grootste gedeelte der hier-aanwezige Europeanen waren 
van zuiver materieelen aard. 
Alleen het Bataviaasch Genootschap, dat sedert 1778- 
bestond, had stand kunnen houden, hoewel het volgens 
Dr. BLEEKER niet altijd zijn roeping had vervuld, waarvan 
hij als oorzaak opgeeft „den aard en de beperktheid der 
Europeesche Maatschappij in deze gewesten”. " 
In 1838 openbaarde zich de behoefte aan iets meer dan 
het Bataviaasch Genootschap toen bij machte was te doen. 
Men wenschte een algemeen letterkundig en wetenschap- 
pelijk Tijdschrift, dat in kortere tijdstippen dan de werken 
van het Genootschap verscheen, en het „Tijdschrift voor 
Nederlandsch-Indië” werd opgericht, dat 10 jaar lang in 
deze gewesten bloeide. Daarmede was de groote stoot 
gegeven en men mag aannemen, dat van af dit jaar 
een nieuw wetenschappelijk leven in deze gewesten is 
ontwaakt. 
Weldra wenschte men meer; men verlangde organen voor 
de fraaie letteren en voor de andere wetenschappen afzon- 
derlijk. De behoefte aan verdeeling van arbeid begon zich 
te doen gevoelen. 
In 1840 verscheen het eerste letterkundig jaarboekje 
»Lakschmi”, dat eenige jaren later in fraaier kleed ver- 
scheen onder den naam van „Warnasami”, in 1859 nog 
bestond, maar thans verdwenen is. 
In 1843 ontstond „de Kopiist”, een periodiek, dat deels 
de strekking had van het „Tijdschrift voor Nederlandsch- 
Indi", deels verhalen en berichten uit Europeesche Tijd- 
schriften overnam. 
Slechts één jaar hield dit stand en veranderde toen in 
een Tijdschrift van zuiver Indische richting onder den 
‚eam van „het Indisch Magazijn”. Reeds in 1845 ging 
het ter ziele, 
In het „Tijdschrift voor Nederlondsch-indië® en in „de 
