— 290 — 
is nooit iets gekomen; van het laatste wel en zooals bekend, 
geeft de Nederlandsch-Indische Maatschappij van Nijverheid 
en Landbouw in den laatsten tijd teekenen van opgewekt 
leven. 
Het was in dezen tijd, dat door den Controleur Boers 
steenkolen werden ontdekt aan de Meeuwenbaai, en aan de 
Natuurkundige Vereeniging komt de eer toe de aandacht 
der Regeering op deze ontdekking gevestigd te hebben, daar 
de Resident van Bantam zeer weinig belangstelling voor 
deze zaak aan den dag legde. 
De bij velen Uwer bekende Ingenieur AKWASI Boacar trok 
er met eenige Bataviasche Heeren naar toe en de uitslag 
was, dat men groote kolenlagen constateerde en er van 
droomde, dat Djoenkoela een tweede Singapore zou worden. 
Edoch, das wär zu schön gewesen, es hat nicht sollen sein. 
De belangstelling in Holland voor de Natuurkundige Ver- 
eeniging was gering, maar „de sympathie van een moeder- 
land voor zijne kolonies schijnt nooit ergens hoog te hebben 
gestaan”, is Breekers sombere klacht. Zou hij thans die 
klacht in zijn graf moeten herroepen ? 
Het gebrek aan een eigen gebouw deed zich telkens 
gevoelen en er werden pogingen in het werk gesteld (1854) 
om een groot algemeen gebouw te stichten, waarvan reeds 
ontwerpen waren ingekomen en dat dienen zou voor de 
combinatie: Bataviaasch Genootschap — Natuurkundige Ver- 
eeniging — Maatschappij van Landbouw — Maatschappij van 
Toonkunst — Wedloop Societeit. Er is nooit iets van dit plan 
gekomen, want de kosten zouden 3 ton hebben bedragen. 
Nadat de Vereeniging 5 jaar had bestaan, werd besloten 
tot het uitgeven van de „Acta Societati Scientiarum Indo ` 
Neerlandicae”. De behoefte hieraan deed zich gevoelen 0M 
streng wetenschappelijke verhandelingen spoediger te kunnen 
doen verschijnen. Bovendien de meeste Leden wilden al- 
gemeen verstaanbare volkstaal en onderwerpen in meer 
dadelijk verband met de stoffelijke belangen der Indische j- 
Maatschappij. 
