— 476 — 
ontstaat, die zich geheel op één oorspronkelijken vorm laat 
terugbrengen en zoodoende als zeer instructief voorbeeld 
strekt voor Darwin's Decendenz theorie. 
De eerste Radiolarienbeschrijving hebben wij van  MEUER, 
die in het jaar 1834 twee soorten dezer kieselschaligen zee- 
rhizopoden voor de eerste maal beschreef; later in 1847 
ontdekte EHRENBERG ongeveer 300 fossiele soorten. 
JOHANNES MÜLLER, de groote Berlijnsche bioloog, beschreef 
in 1858 in zijn laatste werk, voor het eerst de organisatie 
“der Radiolarien; hij onderscheidde toen 50 soorten die levend 
door hem in zeewater waren gevonden en verdeelde die in 
20 geslachten. ; 
In 1862 gaf HarckeL zijne E der Radiolarien 
uit, waarin de beschrijving en afbeelding van 144 nieuwe 
soorten plaats vond. 
De diepzee expeditie der , Challenger” bracht nu aan het 
licht, dat uitgestrekte gebieden der diepzeebodems, ja tot zelfs 
27000 voet diepte, met Radiolarien overblijfselen bedekt waren, 
bestaande uit een fijn krijtachtig poeder dat bijna uitsluitend 
uit milliarden van dergelijke sierlijke kieselschalen bestaat. 
Prof HaAECKEL bewerkte de systematische beschrijving dezer 
Challenger Radiolarien, hetgeen drie groote octavo banden 
met 140 platen omvat en waarin niet minder dan 4318 soorten 
behoorende tot 739 geslachten worden beschreven. 
Fossie komen ze soms in zulke verbazende massa’s opge- 
hoopt voor, dat ze geheele bergen vormen, b.v. de Niko- 
baren-eilanden bij Britsch-Indië en het eiland- Barbados in 
de. Antillen bestaan geheel uit Radiolarien overblijfselen. 
Voor deze wonderschoone Protistenklasse is dus het oude 
spreekwoord zeer van toepassing. 
„Natura in minimis maxima”. 
Na afloop der voordracht werd Prof HAECKEL op zeer har- 
telijke wijze dank gezegd door majoor MULLER, president 
der K.N. 
