-- 814 — 
zijn, 200818 uit fossielen blijkt en uit het niet veranderen van 
sommige soorten, die van de eene streek naar de andere zijn 
overgebracht. Eenzelfde soort is dikwijls over verschillende 
eilanden verspreid, die reeds tal van jaren gescheiden zijn. 
De individuen van die eilanden zijn volkomen geisoleerd en 
dus is de soort sedert de scheiding standvastig gebleven 
of de individuen op de verschillende eilanden hebben zich 
geheel op dezelfde wijze verder ontwikkeld. Eigenaardig is 
het, dat de soortkenmerken dikwijls buiten de selectie vallen, 
omdat zij van geen of zeer ondergeschikt belang voor het dier 
of de plant zijn. 
Dat de soorten niet uitsluitend aangepast zijn aan bepaalde 
levensomstandigheden kan blijken uit het vermogen van 
sommige soorten om onder verschillende klimaten te leven 
еп dat een soort overgebracht naar een andere landstreek, 
daar zóó goed ,aangepast" blijkt te zijn, dat zij de inheemsche 
vormen kan verdringen. 
Het voorkomen van z.g. overontwikkelde deelen (het gewei 
van het reuzenhert, de hoektanden van de babiroesa, de 
horens van alle runderen enz.) wijst er op, dat zich het 
lichaam kan vervormen in eene richting, waarbij van selectie 
geen sprake kan zijn. Vervorming van de soort kan dus 
plaats hebben zonder invloed van selectie. 
De nieuwe vorm en de stamvorm blijven naast elkaar 
bestaan, wat niet overeen te brengen is met een overwinnen 
van de besten in den strijd om het bestaan. 
In de natuur heeft de strijd om het bestaan niet ten doel 
de vernietiging van de zwakkere, maar het in het leven 
blijven van de sterkere. 
De zwakkere en de sterkere kunnen dus naast elkaar 
blijven bestaan. 
Verder moet het nog bewezen worden, dat de soort wer- 
kelijk zoo volkomen aangepast en zoo doelmatig ingericht 
is, als men dikwijls beweert (Weismann). Een geheele 
wijziging omtrent de meeningen van de wijze waarop ей 
waarom dan de evolutie tot stand komt, kan niet uitblijven 
