— 322 — 
plaatsing omgekeerd. Klaarblijkelijk is deze omkeer het 
gevolg van NkuMANN's onderzoek, die in 1894 de spannings- 
reeks vaststelde zooals men ze nu in de handboeken vindt, 
en waarin Zn rechts van (beneden) Al voorkomt. 
Deze plaatsing is echter beslist in strijd met de uitkomsten 
van de Heeeren van LUMMEL en van DEVENTER, welke uit- 
komsten geheel strekken tot bevestiging van het verschijnsel, 
reeds vermeld en dat men vinden der grondproef zou kunnen 
noemen, volgens welk bij verbinding van Zn en Al buiten 
of binnen het zwavelzuur, waarin beide gedompeld zijn, er 
zich waterstof ontwikkelt tegen het Al еп niet tegen het Zn. 
Zij onderzochten nl. welke de polen zijn van een element 
(type VorrA) van Zn en Al in verdund H, SO, gedompeld 
en deden dit door den sluitdraad boven een kompasnaald te 
brengen. Het Al bleek nu de positieve, het Zn de negatieve 
pool te wezen. Ten overvloede bleek hetzelfde door de 
afwijking van de multiplicatornaald bij dit element en bij 
een Leclanchécel te vergelijken. 
Ook werd bevonden, dat in een element Al, H, S0, Zn 
het Zn veel sneller opteert dan het Al. Volgens een zorg: 
vuldige proef over dit punt werd in een 5%, H, SO,-oplossing 
van de geamalgameerde Zn-electrode in één uur 68 m. gr. 
Zn opgeteerd tegen 5 m. gr. van de Al-electrode. 
Terwijl aldus de grondproef bevestigd werd gevonden en 
men dienovereenkomstig aan het Al in verdund zwavelzuur 
een plaats moest aanwijzen rechts van (beneden) het Zm, 
bepaalde men ook de klemspanning van het Al—Zn-element 
met een nauwkeurigen Voltameter door den Heer S. В. 7. 
ONNEN welwillend in gebruik gegeven. Gevonden werd een 
voltage van 0,4 Volt. voor een Al—Zn-element van type 
OLTA. 
Ken Al—Zn-element van type DANIELL, waarbij de Al-plaat 
in aangezuurde aluin-oplossing was gedompeld, toonde eerst 
een klemspanning van 0,3 Volt., die later steeg tot 0,35 Volt. 
Van dit element was overigens de stroomsterkte 200 gering, 
wellicht door locale werking van de Al-electrode op de aluin- 
