— 327 -- 
de moneren voor kernloos hield, zijn dit niet en het was 
alleen een gevolg van de onvoldoende techniek, dat men de 
kernen niet vinden kon. 
Het voorkomen van kernlooze levende cellen is dus zeer 
twijfelachtig. 
Wat den bouw der cellen betreft zij het volgende mede- 
gedeeld. 
Van een eenvoudigen bouw kan geen sprake zijn, daar men 
vermoedelijk steeds een kern aantreft, die wederom chromosomen 
bevat, en veelvuldig van centrosomen vergezeld is, terwijl 
kleurstofdragers herhaaldelijk voorkomen. De eerste levende 
wezens moeten veel eenvoudiger gebouwd zijn geweest; zij 
moeten bestaan hebben uit een gelijkvormige stof, die de 
eigenschappen heeft van assimilatie, groei en vermenigvul- 
diging. Daar nu de celkern, de centrosoom, de kleurstofdragers 
enz., ieder voor zich de eigenschap bezitten om zich te 
vermenigvuldigen, volgt hieruit, dat de cel niet de eenvou- 
digste levenseenheid kan zijn, maar samengesteld moet zijn 
uit een grooter of kleiner aantal nog eenvoudiger eenheden, 
die zich zoowel tot een kern, als tot een centrosoom enz, 
gegroepeerd hebben. 
Een kern bestaat uit een menigte chromosomen en de 
deeling van de kern blijkt bij nauwkeurig onderzoek te zijn 
een deeling van elke chromosoom in tweeën. 
Deze chromosomen bestaan wederom uit chromatin-kogeltjes, 
die eveneens de eigenschap bezitten zich te kunnen deelen. 
Ook bij de Oscillarieën, waar deze chromatin-kogeltjes niet 
tot een kern samengevoegd zijn, maar verspreid door het 
lichaam liggen, is waargenomen (Scugwiakorr), dat zij zich 
deelen. We kunnen ons nu denken, dat deze kogeltjes uit 
nog kleinere deelen bestaan, die de eigenschap van zich te 
kunnen vermenigvuldigen bezitten; maar eindelijk zullen we 
toch deeltjes moeten verkrijgen, die dat vermogen van zich 
te splitsen niet meer hebben. Deze laatste deeltjes zijn als 
de elementaire deelen van de cel te beschouwen en worden 
door Hertwic ,,bioblasten” genoemd (Allgemeine Biologie, p. 53). 
