ee e ER EN Late TET PETERE wm Тұ 2 
— 329 — 
philosophische noodzakelijkheid. Maar steeds moet in het 
oog gehouden worden, dat de meerdere kennis, die men 
tegenwoordig van de lagere organismen heeft, en het juistere 
inzicht in de levensverschijnselen niet in staat geweest zijn 
de diepe en breede kloof tusschen het organische en het 
anorganische te overbruggen. En bij den tegenwoordigen stand 
van de natuurwetenschappen bestaat er weinig hoop, dat 
het ooit gelukken zal het eenvoudigste organische wezen op 
kunstmatigen weg uit levenloos materiaal te doen ontstaan” 
(HkRTWIG). 
Deze theorie der oervorming wordt vooral wederom in 
de laatste tijden aangevallen. Reinke zegt er 0.2. van (1): 
„Algemeen wordt erkend, dat de geschiedenis van het 
` planten- en dierenrijk een ontwikkelen уап de eenvou- 
digste eencellige wezens, de oercellen, tot de tegenwoordig 
levende vormen vertoont, en dat die oercellen uit welke 
oorzaak dan ook eenmaal op onze planeet verschenen zijn; 
dat het leven op aarde een aanvang gehad heeft en dat 
het daarin een fondamentecle tegenstelling vertoont met 
alle verschijnselen van de levenlooze natuur.” Hij zegt uit 
te gaan van het feit, „dat een organisme, zelfs het eenvou- 
digste, absoluut verschillend is van de anorganische natuur; 
d.w.z. dat overgangen tusschen beide niet voorkomen. Daarom 
is ook een verandering van salpeterzuur, zwavelzuur, koolzuur, 
phosphorzuur enz. door de aan deze stoffen eigene krachten 
of zooals men zegt van „zelf” in levend protoplasma ondenk- 
baar” (p. 556). 
Dat het eenvoudigst bekende organisme geheel verschillend 
is van de anorganische natuur is volkomen juist; eveneens ` 
dat geen overgangen tusschen beide bekend zijn. Dit is 
echter geheel iets anders, dan dat zulke overgangen nooit 
bestaan hebben; en het bewijs, dat dit laatste het geval is, 
is nog niet geleverd. | 
Verder zegt REINKE: ,, dat reeds het eenvoudigste elementaire 
organisme de eigenschap bezit „zweckmässig” te handelen, 
пу Reinke, Einleitung in die theoretische Biologie. 
