ER ` eee 
sind" en lever, nier, bijnier en pankreas innerveeren. HYRTL 
(4) vond bij Lepidosiren een ventralen tak van den Vagus, 
die slechts een klein takje naar het slijmvlies der kieuwholte 
zendt, zelf echter in de overlangsche spieren der buikholte 
overgaat en, zich in deze vertakkende, tot aan het distale uit- 
einde der buikholte nagegaan kan worden, zonder in verbinding 
te staan met den R. lateralis. lets dergelijks heeft Swan [citaat 
Hyrrr (4)] bij Gadus gevonden. Verder is het bij visschen niet 
mogelijk eene grens te bepalen tusschen Vagus en Sympa- 
thicus, die immers de darmzenuw bij uitnemendheid is. 
Zoo heeft JOHANNES MÜLLER (5) aangetoond, dat Vagus en 
Sympathicus bij Myxinoiden vereenigd zijn (pag. 226 etc) en 
LANGERHANS (6) en OWSIANNIKOW (7) zagen, dat bij Petromy- 
zonten de Sympathicus in de baan van den Vagus gezocht 
moet worden; slechts het anale uiteinde bezit volgens DOHRN 
(8) meer zelfstandige sympathische vezelen. STANNIUS [(9) en 
„Lehrbuch”] beschrijft bij alle visschen Vagusvezelen, die in 
de banen van den Sympathicus overgaan en Jon. MüLLER 
(l.c.) verkreeg dezelfde resultaten bij een onderzoek van Ameiva 
teguicin. Wekken deze feiten reeds het vermoeden, dat de Vagus 
zeer dikwijls niet eene homogene zenuw is, noch eene zenuw, 
uitsluitend gevormd door eenige gelijksoortige elementen, 
maar veelmeer een streng van meerdere zenuwdraden, die tot 
verschillende systemen behooren, zoo wordt deze meening 
meerder bevestigd door de onderzoekingen van Oxopr (10), die 
aantoonde, dat de R. intestinalis nervi vagi der haaien verbon- 
den is met takken der eerstvolgende spinale zenuwen; ook 
beschrijft HYRTL (4) bij Lepidosiren talrijke anastomosen van 
spinaal-zenuwen met het plexusvormende uiteinde van den 
Vagus. Wordt echter de Vagus door zeer verschillende elemen- 
ten gevormd, zoo mag men aan de innervatie van den voordarm 
door den Vagus niet die waarde hechten, welke GEGENBAUER er 
aan heeft toegekend. Verder let deze veronderstelling slechts 
op de distale uitbreiding van den R. intestinalis, terwijl het 
onverklaard blijft, waarom de R. lateralis zoo ver distaalwaarts 
zich uitstrekt, en het toch niet geheel onwaarschijnlijk is 
