— 190 — 
en de bovenste donker bruin of licht bruin is, waardoor het 
dier er wit gespikkeld uitziet. De haren boven de ruggegraat 
zijn echter geheel zwart-bruin (zonder witten ring) en daardoor 
word ter langs de ruggegraat eene donkere streep gevormd. 
Deze streep wordt naar voren smaller, doordien er van de 
nekharen vele niet ver van de middellijn eene witte basis 
vertoonen. De haren der roodachtig, geel-bruine billen zijn 
effen van kleur. 
Van de drie paar hoorns vertoont er één afwijkingen van 
den gewonen vorm. Terwijl anders de voorste der beide boven- 
ste eindtakken langer is dan de achterste, zijn hier aan den 
linker hoorn de beide bovenste eindtakken van gelijke lengte, 
en is de achterste tak, niet naar achteren gekeerd, maar geheel 
naar binnen. Daarbij zijn de onderste takken der beide hoorns 
recht naar boven en niet naar binnen gericht; dit paar vertoont 
dus eenige overeenkomst met fig. 10 plaat 45 van het werk 
van MüLLER en SCHLEGEL. 
Russa russa. 
Inl naam: Mendjanggan djawa. Huid en drie paar hoorns, 
schedel 4, één embryo, van Pleihari. Door Europeanen hoorde 
ik het ook Samoerhert noemen. Een paar dezer hoorns vertoont 
belangrijke afwijkingen. De achterste der bovenste takken 
draagt nog een sterken zijtak, zoodat dit exemplaar dus vier 
takken heeft. Deze 4% tak heeft eene breede basis en is 5 
eM. lang, hij zit vast in het midden van den 3° tak. 
Bij hetzelfde voorwerp ziet men aan den linker hoorn, 
en wel aan den binnenkant der basis des ondersten taks, een 
vooruitstekenden knobbel, evenals door MüLLER en SCHLEGEL 
(fig. 2, plaat 45) is afgebeeld. 
Behalve Mendjanggan djawa en Mendjanggan ajer kennen de 
Inlanders nog een derde soort, die zij Mendjanggan krikil 
noemen; dit dier is, volgens hun zeggen, kleiner dan de andere. 
Ik weet niet wat het woord , Krikil” beteekent, maar het 
schijnt mij toe met ons ,kriel”” veel overeenkomst te hebben, want 
zoo er van dieren of perc één soort den bijnaam ,Krikil” 
