— 265 — 
c. „Parce qu'il garde, pendant toute son existance, la teinte 
d'un roux rouge propre au très jeune âge, teinte qui 
change dans le S. maurus, de très bonne heure, au noir; 
puis qu'il a les ongles d'un jaune blanchâtre et non 
pas brun.” 
Evenwel, SCHLEGEL zelf was toch nog niet volkomen over- 
tuigd, en belangrijk is de volgende opmerking van hem: 
»Ajoutons, cependant, que le S. pyrrhus, quoique rappelant 
le S. maurus sous tous les rapports, toujours à l'exception 
des teintes de son pelage, montre des ongles d’un jaune blanchä- 
tre au lieu de brun, ce qui pourra bien faire penser à une 
espèce d’albinisme (*), perpétuel dans l'espéce." 
HonsrrELD (**) had reeds de volgende eigenaardigheden ver- 
meld, welke S. pyrrhus tot een bijzondere species zouden 
kenmerken: 
1°. de onveranderlijkheid der kleur; 
2°. het feit, dat Inlanders dit dier met den afzonderlijken 
naam Loetoeng noemen ; 
3°. zijn karakter, dat eenige verschillen toont met dat van 
S. maurus; S. pyrrhus is een lieveling der Inlanders, terwijl 
S. maurus door hen geminacht wordt. Zij trachten den eersten 
tot een huisdier te maken, wat met den anderen niet gelukt, 
zoodat HORSFIELD hem dan ook nooit in de huizen van Inlanders 
heeft aangetroffen. 
Al deze bewijzen zijn echter van geringere waarde dan 
die, welke door JENTINK (***) aangebracht werden. Hij bewees, 
dat de schedels van beide soorten belangrijke verschillen 
vertoonen, die wij straks zullen vermelden. 
Daar mijne woonplaats gelegen is in eene streek waar S. 
maurus en S. pyrrhus beide zeer talrijk zijn (****) en ik dus 
C) Ik eursiveer, 
(") HoRSFIELD. Zoological Researches in Java. London 
(7) JENTINK. On Semmopithecus pyrrhus Horsfield. Së from the 
Leyden Museum. Vol. XIV. Note XX 
("") Zeer vele ziet men in de SÉ SE die hier tot 4000 voet opklim- 
men, enkele (S. maurus) zag ik nog op meer dan 7000 voet hooge bergtoppen, 
