— 273 — 
Uit deze metingen blijkt, dat JENTINK geen deren van 
gelijke grootte vergeleken heeft; zijn S. maurus zal stellig 
kleiner geweest zijn dan zijn S. pyrrhus, want vergelijkt men 
mijne metingen van S. maurus onderling, dan blijkt dat slechts 
één van de door mij gemeten schedels even klein is als die 
van JENTINK, terwijl de andere drie grooter zijn, ja zelfs grooter 
dan zijn S. pyrrhus. Nog geringer echter wordt het verschil, 
zoo men bedenkt, dat mijne beide kleinere schedels acn 
vrouwelijke exemplaren toebehoorden en dus eigenlijk, daar 
JENTINK slechts mannetjes onderling vergeleek, niet hierbij 
behooren. 
Evenwel, daar het Leidsche Museum wel zelden de 
dieren zelf skeletteert, maar meestal de geprepareerde schedels 
direct van de verzamelaars ontvangt, zoo ligt het vermoeden 
voor de hand, dat de S. maurus van JENTINK ook een wijfje 
was, dat met een onjuist etiquet is voorzien. Ik hoop dat de 
Heer JENTINK mij deze veronderstelling niet euvel zal duiden. 
Ik kan met veel meer zekerheid over mijn materiaal oordeelen, 
daar ik alles zelf moet verzamelen en skeletteeren en dus eene 
vergissing geheel buiten gesloten is. 
Maar er is nog meer grond voor deze veronderstelling. Ik 
merkte op dat het relatief breede en korte Palatum durum, dat 
JENTINK als karakteristiek voor S. maurus houdt, evenals de in 
Fig. 4. afgebeelde vorm der Mandibula, de kleinheid der hoek- 
tanden enz. slechts bij vrouwelijke exemplaren gezien worden, 
terwijl het relatief lange en smalle Palatum durum, de meer 
vierhoekige Mandibula, de grootere hoektanden, het meerdere 
vooruitsteken van den schedel (prognatisme) aan de mannetjes 
van S. maurus en S. pyrrhus in gelijke mate eigen zijn. Mijns 
inziens zijn dus de verschillen, door JENTINK geobserveerd, ver- 
schillen tusschen mannelijke en vrouwelijke individuen bij 
beide soorten en dus geen soortverschillen. 
erklaard worden echter al deze eigenaardigheden van den 
mannelijken schedel door de sterkere ontwikkeling der spierinser- 
tiën, der tanden en der kiezen in ’t algemeen en meer bijzonder der 
hoektanden. Deze bereiken eerst zeer laat hun grootste lengte 
