— 282 — 
In de Preanger kent men ook drie soorten en over deze 
mocht ik van den Heer DU Perron de volgende inlichtingen 
ontvangen, die mij voorkomen beslissend te zijn, al mochten 
andere jagers met het door den Heer pu PERRON uitgesproken 
oordeel niet overeenstemmen. 
„Gedurende mijn meer dan 16jarig verblijf in de verschillende 
streken van de Preanger en bij mijne herhaalde jachttochten 
naar de wildernissen aan de Zuidkust van dat gewest, heb ik 
dikwijls over verschillende soorten van wilde honden door de 
Inlanders hooren spreken en heb ik voortdurend moeite gedaan, 
om van die verschillende soorten exemplaren machtig te worden. 
Ook de Heeren YAN HEECKEREN en KERKHOVEN, beiden woon- 
achtig op de onderneming Sinagar in het Soekaboemische, en meer 
anderen, met wie ik jaagde, hebben diezelfde pogingen gedaan. 
In de Preanger spreken de Inlanders van drie soorten n. l. 
van den Lagog, volgens hen de grootste soort, welke alleen 
of hoogstens bij paren leeft, doch in kleur en levenswijze verder 
overeenkomt met den Adjak, volgens hen iets kleiner, en levende 
in troepen van 4 tot 16 à 18 stuks en ten laatste de Oesang- 
ésang, volgens hunne beschrijving eene soort ter grootte van 
eene kat en steeds in troepen levende, welke de Adjaks ver- 
gezellen en dezen dienen als speurders en jagers. 
Nimmer heeft één onzer van deze laatste soort één exemplaar te 
zien kunnen krijgen; ook waren de beschrijvingen der Inlanders 
aangaande de kleur en het uiterlijk voorkomen van dit dier 
zóó uiteenloopend en weinig aannemelijk, dat bij ons allen 
sterke twijfel bestaat, of één hunner het dier werkelijk gezien 
heeft, en meenen wij, dat de verhalen en beschrijvingen een- 
voudig berusten op het napraten van den eenen door den anderen. 
Alle door ons uitgeloofde premieën hebben ons nog nimmer 
in het bezit doen komen van eenig voorwerp, zelfs niet van 
eene huid of schedel van deze laatste soort; nooit heeft men 
ons iets anders gebracht of vertoond dan exemplaren van den 
gewonen Adjak. Door het met walikambing vergiftigen der 
restes van door wilde honden verscheurde dieren, gelukte het 
den heer KERKHOVEN in ongeveer 30 jaren meer dan 70 stuks 
