RS ~ 
— 283 — 
van deze dieren machtig te worden; ik zelf kreeg er op dezelfde 
wijze een tien- of twaalftal, maar wij troffen onder dit geheele 
aantal nimmer één Oesang ésan 
Wanneer de door ons vergiftigde dieren goed ontwikkelde 
oude exemplaren waren, dan betitelden de Inlanders die met 
den naam van Lagog; terwijl kleinere en jongere voorwerpen 
steeds door hen werden aangesproken met dien van Adjak. 
Wij hebben echter tusschen die beide soorten nooit eenig ver- 
schil, except in ouderdom en in grootte kunnen waarnemen. 
Ik voor mij, en ik geloof, met mij de meesten mijner jacht- 
vrienden, ben dan ook overtuigd dat er op Java slechts ééne 
soort van wilde hond, n.l. de Adjak (Canis primaevus of 
rutilans) voorkomt en dat de overige, alleen bij de Inlanders 
bekende soorten, hun bestaan slechts ontleenen aan verschil- 
len in grootte en uiterlijk, veroorzaakt door verschil in 
ouderdom en wellicht in levensomstandigheden van diezelfde 
soort”. 
De hond van den Tengger. Canis familiaris. Var. Tenggerana. 
Aan een ieder, die Insulinde bezocht heeft, zijn de leelijke 
huishonden van onze maleische broeders wel bekend. Deze 
honden, die zich ook nimmer in de liefde hunner heeren mogen 
verheugen, die hun voedsel zelf moeten zoeken, waar ze het 
vinden kunnen, die dan ook de walgelijkste dingen verslinden 
en door de hier wonende Europeanen verachtelijk de kampong- 
gladakkers genoemd worden, zij leeren ons begrijpen door 
hun voorkomen en hunne gewoonten, dat de orang slam 
den hond veracht, alhoewel hij zijn huisdier is. 
Daar wij Europeanen echter in onze honden niet den opruimer 
van vuiligheid zien, maar onzen vriend, zoo is het wel natuurlijk, 
at men hier sedert onheugelijke jaren honden van Europa 
importeerde, die alle in manieren, verstand en uiterlijk voor- 
komen ver boven den kampong-gladakker staan. Dit streven 
echter werd zelden met succes bekroond; Europeesche honden 
worden hier meestal spoedig ziek en sterven of planten zich 
niet of zelden voort, vooral niet zoo ze langharig zijn. 
