— 284 — 
Vandaar dat, toen het algemeen bekend was geworden, dat 
op het Tenggersche gebergte een hondenras leefde, dat zeer 
wel de vergelijking met de fraaiste honden van Europa kon 
doorstaan, al de hondenliefhebbers om strijd trachtten Teng- 
gersche honden, of ,Tenggereezen”, zooals men ze kortweg 
noemde, machtig te worden. 
Wij mogen gerust veronderstellen dat de bekendheid van het 
Tenggersche ras niet van ouden datumis. Immers de geheele 
Tengger was in de laatste jaren der vorige eeuw nog eene terra 
incognita, waar, zooals men te Batavia geloofde, anthropophagen 
woonden, Eerst onder het Engelsche tusschenbestuur werden 
ook op deze bergen pleisterplaatsen of pasangrahans gebouwd 
en omstreeks 1825 begon men in te zien, dat deze bergen voor 
groenteteelt bijzonder geschikt zijn, zoodat zich hier de eerste 
Europeaan-groenteboer vestigde. 
Gedurende de jaren van 1830 — 1845 verschenen de eerste 
nauwkeurige beschrijvingen van dit gebergte door VAN HERWER- 
DEN, JUNGHUHN en anderen, die echter slechts oog hadden 
voor de merkwaardige formatie dezer bergen, hunne eigenaar- 
dige bekleeding en hunne zoo merkwaardige bevolking. 
In die jaren zal het vermoedelijk ook geweest zijn, dat de eerste 
zieke Europeaan genezing ging zoeken op deze hoogten, en sedert 
dit bezoek langzamerhand toenam en hier lieden kwamen met een 
meer praktischen dan eenzijdig-wetenschappelijken blik, schijnt 
de aandacht op deze honden gevestigd geworden te zijn, die 
nu naast aardappelen, uien en groenten een geregeld export- 
artikel van den Tengger werden. 
Maar duur heeft het ras deze belangstelling moeten betalen, 
zoo duur dat het zijn eigen bestaan er bij verloren heeft, want 
het ras der Tenggersche honden bestaat niet meer. Helaas, 
het kon niet leven zonder zijn bergen, het stierf, niet door 
„heimweh”, maar door de warmte der benedenstreken, waar 
allerlei ziekten zijn deel werden, waar het versufte en verkwijnde. 
Toch ging men voort met den Tenggerees te exporteeren; 
de treurige ondervindingen van zoo vele hondenliefhebbers 
maakten de anderen niets wijzer ; ook wilde „winstbejag” er niet 
