— 438 — 
nog een weegbaar monster kan worden verzameld, dan besloeg 
zijn gebied eene oppervlakte van 25660 KM? of bijna 
500 C] Geographische mijlen. Dit terrein heeft den vorm van 
een eirond, waarvan de as volgens de streek 100° — 280° is 
gericht. 
Langs deze aslijn heeft de aschregen zich oostwaarts uitge- 
strekt tot even voorbij Bandjar of over 55 KM en westwaarts 
tot voorbij Java’s 1 punt of over bijna 350 KM. 
Langs eene lijn, loodrecht op de aslijn over der krater ge- 
trokken, heeft de aschregen zich noordwaarts uitgestrekt tot 
voorbij Tomo of over ruim 60 KM en zuidwaarts tot in den 
Indischen Oceaan bij Tjilaoet Eureuh of eveneens over meer 
dan 60 KM. De invloed van den in de hoogere lucht- 
lagen heerschenden zuidoostpassaat is hier dus verrassend dui- 
delijk merkbaar. 
Wil men de hoeveelheid der gevallen asch berekenen, dan 
stuit men op het bezwaar, dat gewoonlijk slechts de dikte van 
het laagje wordt opgegeven en men daaruit de hoeveelheid 
niet onmiddelijk kan afleiden, Bij een zeer dun laagje liggen 
de aschdeeltjes zeer losjes op elkaar en heeft het laagje als zoo- 
danig slechts een gering soortelijk gewicht. Wordt de laag 
dikker, dan wordt het soortelijk gewicht grooter, maar zelfs van 
de zandmassa’s, die een geheelen berg samenstellen, kan men 
het soortelijk gewicht bezwaarlijk hooger stellen dan 2.2, terwijl 
dat der samengestelde mineralen meer is dan 2.5. 
Eene zuiverder voorstelling zal men daarom verkrijgen door de 
hoeveelheid uitgeworpen stoffen te reduceeren tot kubieke me- 
ters van 2.2 soortelijk gewicht. Men moet daartoe het gewicht 
kennen van laagjes van verschillende dikten en daarvan bezitten 
wij de volgende gegevens. 
e Garoet was het soortelijk gewicht van een laagje van 
20 mM 0.72, van een van 8 mM 0.45 en van een van 4 mM 
0.36; JUNGHUHN bepaalde in Januaai 1843 het soortelijk gewicht 
van een laagje versch gevallen Goentoer-asch van 1 parijsche 
lin dikte op slecht 0.18. 
Voor de gevallen aschdikte hebben wij het gebied verdeeld 
