( 486 ) 



Vooruitgang. — Poésie par M. J. Nolet de Brauwere 

 van Steeland, associé de l'Académie. 



Le progrès vous ai dit : Je marche , 

 et le monstre marche en effet. 

 Gh. Nodibr. 



'k Behoor niet tôt de school Mijn-tijders en Betwetcrs, 

 Neenknikkers, oud-gepruikte droomers van iets beters 

 Dan 't geen bestaet : Zij die, met slecht bedwongen spijt, 

 Terugzien op 't verleên, dien goeden ouden tijd; 

 Die, willens stikziende in eene eeuw zoo rijk aen vinding 

 Aïs de onze, en hoorend-doof, zich de oogen slaen tôt blinding 

 En de ooren stoppen, waer een juichend nageslacht 

 De wondren roemt, door nijvren kunstzin uitgedacht; 

 Die, pruilende in hun hoek, met onverduldig kniezen, 

 De logge trekschuit voor het vlugge stoomschip kiezen , 

 De ontwielde sleepkoets of den stapvoets-draegstoel, voor 

 Den trein , snel stuivende op den rug van 't gladde spoor j 

 Ja, waer de gasvlam 't licht der zonne doet herleven, 

 Dat licht verwenschen en hardnekkig blijven kleven 

 Aen de oordjes-vetkaers of de walmende oliepit. — 

 Maer ook, ik rangschik mij niet in het bentgelid 

 Der jabroêrs, pasgebroekte en jonge hekkespringers, 

 Verwaende ahveters, onbesuisde geestbedwingers ; 

 Zij die, gewapend met de klapzwcep der kritiek, 

 Orakels kramen voor den neus van 't braef publiek, 

 En, de onderlip gekruld ten spotlach, met misprijzen 

 Op d'afgelegden tooi der Vaderen verwijzen 

 Aïs op iets mottigs, waer geen christenziel meê prijkt : 

 Maer, zoo hen niemand naer de kromme vingers kijkt, 

 Met d' afgetornden rok hunne arme plunjes lappen, 

 En, fiere banjerds, metgeleend pakkaedje stappen, 

 Aïs hadden ze, arenden, alléen 't génie in pacht 



