( 487 ) 



Voor hun privaet gebruik, en ware 't voorgeslacht 

 Een portie uilen, goed om in 's Lands kabinetten, 

 Verdroogde lorren, achter 't glasraem op te zetten; 

 Zij die, met Duimpjes zevenmijlsche laerzen aen, 

 De schenkels wijd uit-een, op hooge stelten staen, 

 En, bij vooruitgang, beenen maken van waer-ben-je! 



a 'k Weet ailes! » heet het thans : « Wat weet ik? »sprak Montaigne; 

 Doch tusschen al of niets, vooruit of achteruit, 

 Loopt vast een midden dat het ware voetpad duidt. 

 Neen, zonder 't jong geslacht niet raeer dan de ouderwetschen 

 Te kort te doen , of in hun eergevoel te kwetsen , 

 Zoo trek ik de eenen even min als de andren voor. 

 'k Hou noch van kreeftengang, noch ook van hazenspoor, 

 En 't uiterst kiezen schijnt mij altoos ondoelmatig. 

 Den gulden middenweg bewandlen heet ik batig. 

 In 't honderd uitgepikt bewijze een voorbeeld 't flus : 



God schiep het menschenpaer in naturalibus , 

 Hetgeen vernederduitscht wil zeggen : naekt als pieren. 

 Zoo lang nu 't onschuldwaes dit oirkleed mogt versieren, 

 Was 't fraei en welj maer toen de gulzige appelbeet 

 Den toover wegblies van het ingebeelde kleed, 

 En de eerste onnoozelheid door schaemte was vervangen* 

 Werd 't needrig vijgenblad ten voorschoot aengehangen. 

 Vooruitgang heeft zich met dat vijgenblad gemoeid, 

 En 't is in lengte en breedte allengs gegroeid, gegroeid, 

 Gerekt, gezwollen en gedijd, tôt dertig ellen 

 Satijn, met even zoo veel kant er om! 't Voorspellen 

 Valt zwaer, hoe en wanneer die kunstgroei staken zal. 

 Schreeuwleelijk vindt gij 't monstertuig, romantisch mal 

 En peperduer daerbij ; maer toch zal 't niemand wagen 

 't Klassiek oorspronklijk blad des vijgenbooms te dragen, 

 Om bloot te staen aen koude , aen boete en straetgejouw? 

 Denk niet dat 'k zinspeel op de hedendaegsche vrouw, 

 Nieuw slag van Evas, die God weet wat appels proeven, 



