( 488 ) 



Waervoor ze ( in eer en deugd ! ) een vijgenblad behoeven 

 Van dertig ellen! Neen, maer 'k wil u doen verstaen, 

 Hoe 't beter is bedaerd op 't middenpad te gaen, 

 Dan op veel ruimer spoor het uiterste aen te kleven : 

 Onbevooroordeeld hier wat nemen , daer iets geven ; 

 Verlengend 't vijgenblad, bekortend de ellemaet, 

 Een kleed zich snijden dat niel al te opzigtig staet, 

 Maer past, wat achteruitgang roeme op vlek en scheuren, 

 En woest vooruitgaen stoffe op kakelbonte kleurcn. 



Vooruitgang! Magtspreuk, stop- en wachtwoord onzer eeuw, 

 Ik deel niet in 't geroep, straks algemeen geschreeuw, 

 Van hen die u, bij hoog en laeg, ten troonstoel tillen; 

 Maer vraeg mij dikwerf af waerheen de snorkers willen 

 Die, met den stormhoed op, en waterlaerzen aen, 

 Trompetten blazen en vooruitgangstrommel slaen? 

 Of boven 't schel getoet en oorendol geroffel , 

 Het niet verkieslijk ware in slaepmuts en pantoffel 

 Te steken, en in groot-papas purgeerjapon, 

 Vroome oudheidsdragt, waerin men soras veraedmen kon? 

 Ook stel ik mij de vraeg en wilde 't gaerne weten , 

 Of al dat voorwaerts spoên vooruitgang juist moet heeten, 

 En 't achterwaerts bij tijds precies geen voorwaerts is? 

 Men hoede zich voor slecht begrip en ergernis, 

 En wijte mij noch woordenspel noch valsche stelling; 

 Doch zie, het komt mij voorals gleden we op de helling, 

 Die voert tôt stoffelijk en zedelijk verval. 

 Waer 't dient bewezen , schaer ik gauw een rond getal 

 Van verzen in 't gelid, gespitst ter proef en staving. 



Het schijnt me ontwijfelbaer : Vooruitgang won beschaving, 

 Beschaving won vervvijfdheid, en verwijfdheid bragt 

 Verval. Dat loopt van 't eene op 't andere geslacht , 

 Als 't evangelie van Mathaeus saêmgeschakeld , 

 Tôt onzen tijd. Verslapt, ontzenuwd, afgetakeld 

 En knikkend op de dunne beentjes staen wij daer, 



