( 489 ) 



Verarmde dwergentcelt, in 't aenzien eener schaer 



Van Vaedren, sterk gespierde en kloek gebouwde reuzen, 



Wier vrienden-handdruk ons de vingeren zou kncuzen; 



Wier louter kugchen ons deed wagglen ; wier génies 



Ons als een kaertsoldatenspel omverre blies; 



Wier zware goedendags, rapicren, aksen, beukels, 



Ontilbaer liggen voor onze uitgeteerdc kneukels! — 



Maer ook, zic eens dat plompe en ruwc voorgeslacht, 



Zoo onbeschaefd als groot, op 't veld in ligehacmskracht 



Geoefend, en gesterkt door zuivren drank, en spijzen 



Waeraen geen Stas een sittepitje kon verwijzen! 



En wij? Beschaving zong een ander liedje ons voor : 



Wij kwijnen iiever in de stiklucht van 't kantoor, 



Den ncus op 't groot-boek, in een cijferberg verslonden. 



Vooruitgang heeft daerbij een kookseltje uitgevonden, 



Waeraen de scheikunst hare ondeugende offers brengt, 



En zoo veel moordend gift in spijs en drank vermengt, 



Dat 't om omver te vallen is van louter schrikken, 



Bij 't hooren-noemen slechts van 't geen wij daeglijks slikken 



Aen vuilen , viezen kost. De maeg van Mithridaet 



Ware ontoereikend ter verduwing van dat kwaed. 



Toch wenschen we ons, stout-weg, geluk met fraeijer tijden 



Dan de oude, en willen we in vooruitgang ons verblijden, 



Al liggen we aen zijn' boei ook nog zoo vast verslaefd j 



Al zijn wij zoo beschaefd, geschaefd, ja zelfs verscbaefd 



Tôt snippers, dat het aeklig is om aen te schouwen. 



O konden we eenmael ons naer willekeur herbouwen , 



Verbakken in den vorm van 't vaderlijke ras ! 



Een weinigje achteruit kwam bij het deeg te pas. 



Of we op het zedelijk gebied wel veel meer deugen 

 Dan 't voorgeslacht, ik wil mij gaerne er in verheugen 

 Zoo 't mij bewezen wordt; doch 't schijnt mij ver van daer : 

 In vroegere eeuwen zie 'k eene ongelikte schaer 

 Van dieven, moordenaers, brandstichters, maegdcnroovcrs , 

 En wat ge al meer nog wilt daerbij. Voorwaer, iets grovers 



