( 491 ) 



Vocl ik mij niet bevoegd 's Lands wip-wap aen te rocren. 

 Toch , bij het zien van al de vreemde tuimeltoeren , 

 Halsbrekerssprongen , op de sraalle plank verrigt, 

 Wensch ik haer sterkte en onverbroken evenwigt ; 

 En mogt ik , ongcvracgd , een 1 goeden raed hier geven , 

 Dan prees ik stilstand, waer vooruitgang mij doet beven! 



Wat blijft nog over? Ja, de kunst, de wetenschap, 

 De letteren. Zij deden vast een' grooten stap 

 Vooruit; fier mogen wij Canova , Rubens roemen : 

 Maer de oudheid wcet meteen 1 heur meesters op te noeraen, 

 En toont dat zij zoo arm, zoo onbegaefd niet was 

 Met Milo, met Praxiteles of Phidias; 

 Met middeleeuwsche prael op trotsche spitsrondbogen , 

 Waer onze bouwkunst zich verbijt aen ijdel pogen , 

 En niets verhevens sticht dat tôt de ziele spreekt 

 Of 't koekoek-één-zang van 't vervelend lijnregt breekt. — 

 De wetenschap? Zij weet zich netjes op te knappen : 

 Hoe vaek verstellen wij ons zondagpak met lappen , 

 Onlvreemd aen Grieksche of aen Romeinsche wijsheidsdragt , 

 Bij hoop collaties en citaten , aengebragt 

 Tôt hooggeleerd bewijs hoe leelijk we ons vergisten, 

 En de oude paeijen juist dat ailes beter wisten? 



Maer dan de letterkunde? Eene onbedachte vraeg 

 Voorwaer, en vat 'k mij-zelf ongaerne bij den kraeg, 

 Toch zij 't rond-uit en gui bekend : Wij, arme jongeren, 

 Wij moesten aen den uitgevasten geest verhongeren, 

 Bij schotels , waer m'in 't nat naer schrale brokken vischt , 

 Wierd ons geen sterkend mael door de Oudren opgedischt. 

 Ons ongerezen deeg doen we in vooruitgangsoven 

 Ten halve bakken of tôt harde korst verstoven , 

 Kieskauwend peuzlend aen een onbekookt geregt, 

 Nietgaer of wel verbrand, en altoos even slecht. 

 Zie hoe de voorzact op den arbeid zat te broeijen 

 Een' leeflijd lang, en 't parkementenblad decd groeijen 



