( 492 ) 



Tôt folianten, onvcrslijtbaer, breed en dik, 



Aen onzen arm te zwaer, ons beuzlend brein ten sehrik! 



Meet, durft gij, 't reuzenwerk aen al die rommelzoodjes 



Van prultraktaetjes en klein-duodecimotjes , 



Gauw, gauw aen-een geflanst, gedrukt op flutpapier 



(Dank zij der mekaniek!), goed voor den kruidenier, 



Maer onbestand om tôt het nageslacht te rakcn; 



En zeg dan of , aen al den schijnspoed dien wij maken, 



Al 't haestig drentlen, al 't gekrabbel en 't gekras, 



Een schreedje ruggewaerts niet ver verkieslijk was? 



Verkieslijk? Zeker; doch met oordeel, en bescheiden 

 Het voetpad inslaende als gemeten tusschen-beiden : 

 Geen toomloos voorwaerts , ook geen vlugtend achteruit ! 

 't Is op dien middenwcg dat ik mijn' zang besluit. 

 Onze ouders hadden, ja, hun feilen, hun gebreken : 

 Wij hebben de onze, en zijn er niet van vrij te sprcken, 

 Al trekken wij ook nog zoo'n scheef en vroom gezigt, 

 Beschaefd geveins, door valschen ootmoed toegclicht, 

 En teeknen dragend van verval en zedeontbinding. 

 Wie onzer, in eene ceuw bij uitstek rijk aen vinding 

 En stoflijk welzijn, aen vooruitgang mouwen past, 

 Waer 't tooverend génie den tijdgenoot verrast 

 Met wonderschepping van werktuiglijk kunstvermogen, 

 'k Verheerlijk iedren vond, ik juich elk edel pogen 

 Van harte toe, en zelf geef ik het voorwaertssein. 

 Doch waer we op 7 t zedelijk maetschappelijk terrein 

 Vooruitgangswieken slaen met magteloos geflodder, 

 Door dik en dun, tôt over de ooren in den modder, 

 Bij zelfverminking en bedreigd verval van kracht, 

 Daer roep ik : achteruit! en keer tôt 't voorgeslacht. 

 Daer wil ik aen gerijpter geest van vroeger dagen, 

 Bezadigd overleg en ondervinding vragen , 

 Opdat de nazaet, beurtlings ook onze erfgenaem , 

 Den bocdel niet verwerpe en onzer zich niet schaern'! 

 De toekomst wacht : Eens daegt het thans zoo jeugdig heden 



