692 Ed. Eichwald, 



tum vero e tribus inferioribus ramis secundus et tertius quoad dimi- 

 diam servati fere sunt, primo plane deficiente; extrema quoque ipsius 

 ceratis pars diffracta est, et longitudo totius ceratis minime perspici 

 potest; sic vero bipedale adparet, fracta extrema parte haud coinputata. 

 Ceterum inde a stephanio ad basin tertii rami eadem fere distantia in- 

 tercedit ac in altero fossili cerate lithuano, supra descripto; unde eius- 

 dem quoque aetatis utrumque animal fuisse verosimile est. 



§ 13. 



Iam sequitur ceras Cervi tarandi (v.Fig.2. Tab. LL, Cat.No.62) 

 idque sinistrum, quod e veteri alveo amnis Bugi, in Bialystocensi 

 provincia erutum, ut supra dictum est, tenemus. *) 



Longitudo eius ultra 4|, ambitus vero ad basin, circa ipsum imi 

 rami initium, fere ^ pedem accedit; idem medio loco 8 lineis angustius. 

 Ceterum extus laevissimum est, et vix aliquantum sulcatum, si pla- 

 niores sulcos et superficiales, hucilluc obvios, exceperis; adbasinvero 

 caulisipse teres est, dein angulato-teres versus medium, dum autem 

 in planam palmam, 1 ped. 10 lin. longam, excurrit, cbmplanatus fit 

 sensimque ampliatur, donec in illam insensibili modo desinat, adin- 

 sertionem scilicet inferioris rami pahnaris. 



Rami caulini inferiores duo numerantur, quorum unus infimus 

 (propugnaculum ipsum) ab ipso stephanio nodoso supra frontem ani- 

 malis anteriora versus ac deorsum proficiscitur, in initio suo teres, 

 dein vero versus apicem complanatus, et insigniter dilatatus, in nostro 

 tamen specimine fractus; nihilo tamen minus ultra pedem unum et 

 polliccm unum longus, in extrema parte antica dilatataque nodulis 

 5 notatur, ramulorum ibidem nascendorum loco; alter deinde ramus, 



*) Huius ceratis iconem ill. Cuvier (ossem.foss. V. part. 2. p. 509) tenuit a nostro 

 quondam Boj ano. 



